Burggarten

Napoleon is de reden dat dit park bestaat. Nadat zijn troepen in 1809 het Augustijnenbastion hadden opgeblazen, besloot keizer Franz I de muren niet te herbouwen. In plaats daarvan gebruikte hij zijn passie voor botanie om tussen 1818 en 1820 een privé-heiligdom te creëren. Architecten Ludwig Gabriel von Remy en Franz Antoine de Oude ontwierpen het in de Engelse landschapsstijl, strikt voor koninklijk gebruik. Een geheime tunnel verbond het park zelfs met het paleis. Het huidige Jugendstil Palmenhaus verrees in 1901 ter vervanging van een oudere kas. Na de val van het Oostenrijks-Hongaarse Rijk in 1918 nam de staat het beheer over. De tuin werd omgedoopt tot Burggarten en opende in 1919 de poorten voor het publiek. Het beroemde Mozart-standbeeld verhuisde overigens pas in 1953 naar deze plek.

Wandelen door de Burggarten voelt als een bezoek aan een chique openluchtgalerie. De grootste trekpleister is het Mozart Monument. Dit origineel van Viktor Tilgner uit 1896 werd in de jaren vijftig hiernaartoe verplaatst en toont de componist aan zijn lessenaar. Zoek vlakbij naar de bronzen keizer Franz Joseph I in zijn uniform, of het ruiterstandbeeld van Franz I uit 1781. De noordkant wordt gedomineerd door het Palmenhaus. Dit 180 meter lange wonder van staal en glas werd voltooid in 1905. Vandaag de dag kun je onder de torenhoge palmen genieten van een Melange en een punt taart bij Brasserie Palmenhaus. Een stijlvolle plek om weer op te laden. Voor iets anders loop je de linkervleugel in: het Schmetterlinghaus. Voor ongeveer 10 euro stap je in een jungle van 26°C vol watervallen en exotische vlinders. Blijf je liever buiten? Zoek dan de vijver in het midden op. Hier staat de 18e-eeuwse Hercules-fontein, die de strijd van de held met de Nemeïsche leeuw verbeeldt. Het is een rustige hoek, perfect om naar de eenden te kijken en het lawaai van de Ringstraße te ontvluchten.

In de lente komt het park echt tot leven. De hoveniers pakken groots uit met bloembedden, vooral de vioolsleutel aan de voeten van Mozart is prachtig. De enorme linden en beuken krijgen frisgroene bladeren en zorgen voor schaduwrijke plekken boven de grindpaden. In de zomer verandert de sfeer. Sinds een publiek protest in 2007 is zitten op het gras eindelijk toegestaan. Je ziet studenten een dutje doen en gezinnen picknicken op het centrale gazon. De Brasserie Palmenhaus zet het buitenterras op, de plek voor een glas Grüner Veltliner met uitzicht op de Neue Burg. De herfst kleurt het park goud en amber: een romantisch, tikkeltje weemoedig decor voor de witmarmeren beelden. Wanneer de Weense winter invalt, wordt het stil in het park. Dat is het moment om naar het vlinderhuis te gaan. Van de vrieskou de tropische vochtigheid van 26°C instappen voelt als een totale reset. Het is een groene ontsnapping aan de grijze stadsstraten.