Ringstraße

Op 20 december 1857 tekende keizer Franz Joseph I een decreet dat begon met "Es ist Mein Wille" (Het is mijn wil), waarmee hij effectief een einde maakte aan het middeleeuwse tijdperk van Vienna. Hij gaf opdracht om de 13e-eeuwse muren en het brede, lege verdedigingsgebied (het glacis) af te breken om plaats te maken voor een moderne etalage van Habsburgse macht. De bouw begon in maart 1858. Op 1 mei 1865 opende de keizer de boulevard officieel, hoewel de steigers nog decennia bleven staan. Grootheden uit die tijd, zoals Theophil von Hansen en Gottfried Semper, werkten jarenlang aan de musea en theaters die nu de skyline bepalen. Het laatste puzzelstukje, het Ministry of War, werd pas in 1913 voltooid. Nu de Ring een UNESCO Werelderfgoedlocatie is, staat het als een permanent monument voor het tijdperk vlak voordat het Keizerrijk instortte.

De Ringstrasse is een masterclass in historisme. In plaats van vast te houden aan één look, kozen de architecten uit de 19e eeuw stijlen uit de geschiedenis die pasten bij de uitstraling van een gebouw. Neem het Oostenrijkse Parliament. Theophil von Hansen koos voor neoklassiek Grieks omdat dit de oorspronkelijke look van de democratie is. Een paar blokken verderop koos Friedrich von Schmidt voor Vlaamse neogotiek voor het Rathaus om de onafhankelijke geest van middeleeuwse kooplieden te weerspiegelen. De State Opera en de University houden het elegant met neorenaissance gevels. Maar de grote openbare gebouwen zijn slechts het halve verhaal. De "Ringstraßenpalais", zoals Palais Epstein en Palais Ephrussi, waren privépaleizen gebouwd door de nieuwe rijken van de stad. Deze industriële en bankiersfamilies wilden tussen de keizers wonen, dus huurden ze dezelfde toparchitecten in om huizen te bouwen die even indrukwekkend waren als de overheidsgebouwen ernaast.

De Ring dient als de stevige grens van het 1st District. Bijna elke belangrijke straat in het centrum komt uit op deze lus, waardoor het de perfecte wegwijzer is voor navigatie. Het ene moment sta je in een krappe, geplaveide steeg uit de middeleeuwen, en het volgende moment sta je op een enorme, 57 meter brede boulevard. Het is er ook opvallend groen. De Volksgarten ligt direct tegenover het Burgtheater en verbergt een enorme collectie rozen en de Theseus Temple. Als je een pauze nodig hebt, biedt de Burggarten een rustig gazon achter de Hofburg, of kun je je mengen tussen de selfiemakers bij het gouden Johann Strauss-monument in het Stadtpark. Voor een echte Weense pauze duik je Café Landtmann in. Het is al sinds 1873 een vaste waarde aan de Ringstrasse. Bestel een Melange, pak een krant en zie vanaf een plekje aan het raam de trams voorbij rammelen.

Doe hier geen moeite met een portretlens. Je hebt een groothoeklens nodig om ook maar enige kans te maken het Parliament of het Kunsthistorisches Museum in één frame te vangen. Timing is alles. Zorg dat je er bent voor het gouden uur, wanneer de ondergaande zon de bleke steen raakt en de hele straat honingkleurig kleurt. Voor een klassiek shot ga je bij de bocht bij de Opernring staan. Je kunt je sluitertijd zo timen dat je een rood-witte tram ziet vervagen terwijl deze langs een monument rijdt. Dit voegt beweging toe aan de statische keizerlijke geschiedenis. Als je een strakkere compositie wilt, gebruik dan de bomen in het Rathauspark om de torenspitsen van het stadhuis te omlijsten. Je kunt ook spelen met de symmetrie van de fonteinen op de Maria-Theresien-Platz. Wacht tot de toeristenmassa's in de schemering dunner worden en de avondverlichting aangaat. Dat is wanneer de Ring er op zijn meest cinematografisch uitziet.