Volksgarten

Napoleon is de reden dat dit park bestaat. In 1809 bliezen zijn troepen de oude Burgbastei-versterkingen op, waardoor er een gat in de defensie van de stad ontstond. Keizer Frans I besloot de muren niet te herbouwen, maar koos in plaats daarvan voor een groene long. Terwijl de nabijgelegen Burggarten privé bleef voor de royals, opende de Volksgarten op 1 maart 1823 voor het publiek. Ontwerpers Ludwig Gabriel von Remy en Franz Antoine de Elder legden de basis, die in de jaren 1860 aanzienlijk groeide toen de Ringstraße de stadsmuren verving. De rozentuin kwam veel later en bloeide pas echt op na de wereldoorlogen. Sindsdien vormen de Theseus Temple uit 1823 en het Empress Elisabeth Memorial uit 1907 de ankers van het park, een plek waar grootse geschiedenis en het dagelijks leven samenkomen.

Begin bij de rozentuin. Het is niet zomaar een bloemperk, maar een botanische wereldkaart. Wandelend over de symmetrische paden sta je oog in oog met zeldzame rassen en een ongelooflijk spectrum aan kleuren. Als je even genoeg flora hebt gezien, ga dan naar de Theseus Temple. Dit strakke, witte bouwwerk voelt als een stukje Griekse oudheid dat in Centraal-Europa is gedropt. Het is direct gemodelleerd naar de Temple of Hephaestus in Athene en blijft een van de meest gefotografeerde plekken van de stad. Binnen organiseert het Kunsthistorisches Museum wisselende kunsttentoonstellingen die fantastisch uitkomen tegen de klassieke zuilen. Verlaat het park niet zonder het Sisi Memorial in het noorden te vinden. Het is een stil, melancholisch eerbetoon aan keizerin Elisabeth, gelegen in een besloten enclave met een eigen vijver. Zoek vlakbij naar het monument voor schrijver Franz Grillparzer en de sierlijke Triton en Nymph Fountain. Deze plekken geven het park zijn gelaagdheid, waarbij 19e-eeuwse beeldhouwkunst versmelt met het rustige tempo van een modern stadspark. Omdat er geen volksgarten tickets nodig zijn voor toegang, kun je gaan en staan waar je wilt.

Elk seizoen verandert de sfeer hier. De lente is de absolute hoofdrolspeler. Tegen eind mei gaan die 3.000 rozenstruiken in de hoogste versnelling. Het is een overweldigende bloemenzee die elke fotograaf in de stad aantrekt. Wanneer de zomerhitte het asfalt raakt, trek dan naar het Engelse tuingedeelte. De bomen daar zijn enorm, waaronder een oosterse plataan die er al tweeënhalve eeuw staat. Deze biedt een diepe, koele schaduw die elk museum met airconditioning verslaat. In de avonden brengt het Volksgarten Pavilion een andere energie wanneer het terras volstroomt en de historische club nabij tot leven komt. De herfst is voor de rustzoekers; de gouden en amberkleurige bladeren omlijsten de witte zuilen van de Theseus Temple perfect. En vlak de winter niet uit. Wanneer de rozen zijn teruggesnoeid en sneeuw de geometrische hagen bedekt, voelt het park als een verstilde, monochrome wereld. Het is een scherpe, koude schoonheid die de stad duizend mijl ver weg doet lijken. Zelfs buiten het seizoen blijft volksgarten vienna een essentiële stop voor een snelle dosis geschiedenis.