Kärntner Straße

De Romeinen liepen hier als eersten; destijds was het een pad door een nederzetting. Tegen 1257 had het een naam: strata Carinthianorum. Het diende als de directe lijn van het stadscentrum naar de Carinthian Gate, waardoor kooplieden richting Venice en de Adriatische Zee werden geleid. De straat bleef niet lang smal. In de 19e eeuw verbreedden arbeiders de straat van 9 naar 17 meter om ruimte te maken voor enorme paleizen en warenhuizen. Dit was de 'Gilded Age' van de Habsburgers. De laatste grote verandering vond plaats in 1974, toen architecten Wolfgang Windbrechtinger en Wilhelm Holzbauer het verkeer verwijderden om de voetgangerszone te creëren die je vandaag de dag ziet.

Zie deze straat als een openluchtgalerie. Je kijkt naar een tijdlijn van Weense ambitie. Het meeste van wat je ziet stamt uit de late 19e eeuw, het tijdperk van het historisme, toen de stad haar krappe middeleeuwse kern afbrak om iets grootsers te bouwen. Palais Esterházy is hier het pronkstuk; een barokke overlevende die nog steeds het familiewapen draagt. Let op het contrast: op ooghoogte zie je een strakke moderne pui, maar drie verdiepingen hoger vind je stenen kariatiden en ijzeren balkons uit 1890. En het werkt. Het herontwerp uit 1974 door Windbrechtinger en Holzbauer verbond alles door specifieke plaveiselpatronen te gebruiken, waardoor de lange straat aanvoelt als één samenhangende ruimte. Het houdt de focus op de gebouwen in plaats van op de menigte. Geen auto's betekent ook geen uitlaatgassen die de kalksteen aantasten. Je kunt hier echt stilstaan en staren zonder omvergereden te worden door een taxi.

Blijf niet alleen op de hoofdstraat. De Kärntner Straße is de ruggengraat van de Innere Stadt, maar in de zijstraten schuilt het ware karakter. Gebruik de State Opera als zuidelijk ankerpunt en loop richting Stephansplatz. Als de drukte op de hoofdroute te groot wordt, duik dan een zijstraat in zoals de Annagasse of de Marco d'Avianogasse. Deze steegjes voelen aan alsof je in een andere eeuw bent gestapt. Je vindt er stille binnenplaatsen en winkels die al honderd jaar dezelfde handgemaakte goederen verkopen. Als je honger hebt, sla dan de te dure toeristenmenu's op de hoofdstrip over. Loop twee minuten een zijstraat in voor een echte 'Beisl'. Zoek naar kamers met houten lambrisering en locals die Tafelspitz eten. Je bent ook op korte loopafstand van het Haus der Musik en de Albertina. Dit district was het speelterrein van Mozart en Beethoven; hun geest is overal aanwezig als je weet op welke deur je moet kloppen. De magie zit hem niet in de wereldwijde merken, maar in de stenen steegjes die aftakken in het donker.