MuseumsQuartier Wenen

Het MQ begon met paarden, niet met hogere kunst. In 1715 gaf keizer Charles VI de opdracht aan Johann Bernhard Fischer von Erlach om enorme keizerlijke stallen te bouwen net buiten de Hofburg Palace. Tegen 1725 bood het barokke complex onderdak aan 600 koninklijke rossen. Een neoclassicistische Winter Riding Hall werd in de jaren 1850 aan het terrein toegevoegd om de ruiters meer ruimte te geven. Na de val van het Oostenrijks-Hongaarse Rijk veranderde alles. In 1922 werd de locatie het Messepalast, een uitgestrekt beursterrein. Dat bleef decennialang zo, totdat de stad ambitieuze plannen smeedde. In 1998 begonnen architecten Ortner & Ortner aan een renovatie van 150 miljoen euro om de plek om te vormen tot een centrum voor hedendaagse cultuur. Het MuseumsQuartier Wien opende uiteindelijk in 2001, waarbij de oude stenen bogen werden gecombineerd met strak glas en kalksteen. De finishing touch kwam in 2020 met de MQ Libelle, een elegant dakterras dat de bovenkant van het Leopold Museum veranderde in een openbaar uitkijkpunt.

Het MuseumsQuartier Wien is een masterclass in het mixen van oude steen met nieuwe ideeën. Het wordt omhuld door de langste barokke gevel van de stad, een 355 meter lang stuk geschiedenis dat ooit de paarden van de Habsburgers warm hield. Maar stap door de poorten en de sfeer slaat om. Je staat plotseling tussen twee architectonische zwaargewichten ontworpen door Ortner & Ortner. Aan de ene kant staat het Leopold Museum, een glanzende kubus van wit schelpenkalksteen, rechtstreeks uit de Danube gehaald. Daartegenover doemt het mumok op, een donker en gebogen fort van poreus grijs basalt. Het is een bewuste botsing tussen licht en schaduw. De evolutie ging door in 2020 toen de MQ Libelle op het dak landde. Dit glazen paviljoen ziet eruit als een libel op de rand van het Leopold. Met een overkapping ontworpen door Eva Schlegel en lichtkunst van Brigitte Kowanz, is het een strakke, moderne kroon op een oude imperiale locatie.

De binnenplaatsen zijn geweldig, maar de collecties binnenin zijn de echte publiekstrekkers. Als je houdt van het Weense modernisme, is het Leopold Museum je eerste stop. Het herbergt de grootste Egon Schiele-collectie ter wereld, plus die klassiekers van Gustav Klimt met bladgoud die je op elke ansichtkaart ziet. Voor het vreemde en het wonderbaarlijke steek je het plein over naar het mumok. Het interieur is een minimalistisch doolhof van popart en de rauwe, provocerende werken van de Weense Actionisten. En sla de Kunsthalle Wien in de oude Winter Riding Hall niet over. Het is een rauwe, industriële ruimte met wisselende tentoonstellingen van wereldwijde hedendaagse kunst. Het is ook niet alleen voor de high-brow liefhebber. Het ZOOM Children's Museum heeft een 'Ocean'-zone voor peuters en tech-labs voor de oudere kinderen. Zelfs de gangen met tongewelven tussen de gebouwen fungeren als piepkleine musea voor strips en literatuur. Elke hoek wordt creatief benut.

Neem je groothoeklens mee. De beste foto is de confrontatie tussen de witte kalksteen van het Leopold en het donkere basalt van het mumok. Wacht tot de late namiddag wanneer de zon de witte steen raakt en de hele binnenplaats laat gloeien. Voor een meer lokale look fotografeer je de Enzis. Deze geometrische loungebanken zorgen voor een enorme kleuruitbarsting tegen de grijze bestrating, vooral als ze vol zitten met de lokale bevolking. De winter is anders. Dan wil je de lichtprojecties en de stoom die van de punchkramen afkomt vastleggen. Maar voor de ultieme foto neem je de buitenlift naar de MQ Libelle. Vanaf dat dak kun je de tweelingkoepels van de musea aan de Maria-Theresien-Platz omlijsten met de torenspits van de St. Stephen's Cathedral op de achtergrond. Mik op zonsondergang; het licht valt vanaf daar perfect op de daken van de stad.