Mozarthaus Wenen

Meester-steenhouwer Andrea Simone Carove gaf dit 17e-eeuwse gebouw zijn uiterlijk in 1716. In 1784 trok Wolfgang Amadeus Mozart in het chique appartement op de eerste verdieping. Hij betaalde de hoofdprijs voor vier kamers, twee kabinetten en een keuken. Hij schreef hier Le Nozze di Figaro. In 1941 openden de nazi's het als het 'Figarohuis' ter gelegenheid van zijn 150e sterfdag. Na de oorlog nam het Vienna Museum het beheer over. Voor de 250e geboortedag in 2006 renoveerde Wien Holding het hele pand. Ze transformeerden een enkel appartement tot het drie verdiepingen tellende Mozarthaus Vienna dat je vandaag de dag ziet.

Dit pand was een echt prestigeproject. In de jaren 1780 was Domgasse 5 een prestigieus adres, eigendom van de familie Camesina. Mozarts appartement was het grootste en duurste dat hij ooit huurde; een teken dat hij het gemaakt had. Meester-steenhouwer Andrea Simone Carove verzorgde de verbouwing in 1716, en die kwaliteit is nog steeds zichtbaar. Je gaat niet langer naar binnen via de oude deur aan de Schulerstraße, maar via een rustige achterplaats. Binnen is de 18e-eeuwse sfeer voelbaar. De rijke stucwerkplafonds van Albert Camesina zien er nog steeds prachtig uit en vormen een directe link naar de welgestelde, intellectuele wereld van de Weense Verlichting. De kelder verbergt echter de ware ouderdom: de Sala Terrena stamt uit een 12e-eeuws klooster en werd later vernieuwd in Venetiaanse renaissancestijl. Mozart speelde hier in 1781. Het is nog steeds een actieve concertzaal; het is zeldzaam om een ruimte te vinden die zijn akoestische ziel al eeuwenlang heeft behouden.

Verwacht hier geen showroom vol oude stoelen van Mozart; het meeste van zijn meubilair is allang verdwenen. In plaats daarvan gebruikt het museum artefacten en slimme multimedia om een wereld om hem heen te bouwen. Elke verdieping heeft een eigen thema. De tweede verdieping duikt in zijn gedachtewereld. Je ziet originele partituren en brieven die zijn samenwerking met Lorenzo Da Ponte belichten. Het is een diepe duik in de 18e-eeuwse theaterwereld. Let op de fluitklok uit 1790, die nog steeds een melodie speelt die Mozart schreef voor een mechanisch pijporgel. Op de derde verdieping verschuift de focus naar de stad. Je vindt er details over zijn rivaliteit met Salieri en zijn vriendschap met Haydn. Ook wordt zijn geheime leven bij de vrijmetselaars verkend. Het is een eerlijke, rauwe blik op de man achter het genie: als echtgenoot, gokker en burger van een onrustige, briljante stad.