Zwölf Apostelkeller

Het eten hier is ongegeneerd stevig en gemaakt voor een koude Weense nacht. Begin met de Fiakergulasch. Dit is een beest van een stoofpot met een gebakken ei en worstjes, ooit ontworpen om koetsiers in de 19e eeuw warm te houden. Het werkt vandaag de dag nog net zo goed. Voor de gouden standaard bestel je de Wiener Schnitzel Kaiser Art. De keuken gebruikt kwaliteitskalfsvlees, slaat het dun en bakt het tot de paneerlaag als een gouden wolk omhoog komt. Laat de frietjes achterwege en houd het bij de zurige aardappelsalade met azijn die erbij hoort. Voor iets verfijnders is de Tafelspitz (gekookt rundvlees) de juiste keuze; het is niet voor niets een lokale obsessie. Maar bewaar een plekje voor de Kaiserschmarren. Deze gesneden, gekaramelliseerde pannenkoeken komen met een portie Zwetschgenröster (pruimencompote) die perfect tegen het zoet in gaat. Het is rommelig, zoet en essentieel.

Let goed op waar je loopt tijdens de afdaling. Het restaurant, dat tot 18 meter onder de straat reikt, is een letterlijke tijdlijn van architectuur. Het laagste niveau, de Brunnenkeller, heeft nog steeds een middeleeuwse put en stenen die in de 12e eeuw zijn gelegd. Het is waanzinnig sfeervol. Je ziet er studenten met goedkope glazen wijn naast families die verjaardagen vieren en reizigers die vanaf de Ringstrasse naar binnen zijn gewaaid. Het is een mix die werkt. Vanaf 19:00 uur begint de livemuziek. Reken op een accordeon of een viool. Het is geen stijf concert – vaak wordt er meegezongen – maar het voegt een energie toe die voorkomt dat de kelder als een museum aanvoelt. Het wordt er zweterig, het wordt luidruchtig, en het is een van de beste plekken om mensen te kijken in het 1. Bezirk.

Locals komen hier omdat het 1. Bezirk meestal te duur is en 12-A dat niet is. Het is een betrouwbaar anker in een buurt die vaak te gepolijst is. Mensen zweren bij de Ribiselwein, een rinse aalbessenwijn waar schrijver Heimito von Doderer al over schreef. Het is een smaak waar je aan moet wennen, maar drink het sowieso. De keuken neemt ook geen blad voor de mond als het gaat om de herkomst van ingrediënten. Ze halen hun vlees en producten bij regionale boeren, wat je terugziet in de seizoenssalades en de kwaliteit van het gebraad. Je vindt hier geen 'toeristenmenu'. Je vindt een enorme, gewelfde ruimte waar een student een maaltijd kan betalen en een groep vrienden drie uur lang kan verdwijnen zonder weggejaagd te worden. Het is een eigenzinnig, gewelfd stukje geschiedenis dat weigert te veranderen, en dat is precies waarom het altijd vol zit.