Griechenbeisl

De menukaart van Griechenbeisl is een directe afspiegeling van het oude Oostenrijks-Hongaarse Rijk. Begin met de Wiener Schnitzel. Het is klassiek kalfsvlees, dun geslagen, met precisie gepaneerd en gebakken tot de korst in gouden golven omhoog komt. Voor iets stevigers bestel je de Tafelspitz. Dit was het favoriete gekookte rundvleesgerecht van keizer Franz Joseph, hier geserveerd met een scherpe appel-mierikswortel die perfect door de rijkdom heen snijdt. Als je geen vleeseter bent, geen zorgen. De keuken maakt een stevige paddenstoelenragout met truffelolie en knoedels die zich kan meten met elke biefstuk. Maar bewaar een plekje voor de Kaiserschmarren. Deze versnipperde, gekaramelliseerde pannenkoeken zijn de beste van de wijk. Ze arriveren gloeiend heet in een pan met een frisse pruimencompote ernaast. Het is een enorme portie: deel het of bereid je voor om het ontbijt de volgende dag over te slaan.

De sfeer is puur 'Oude Wereld'-theater. Je hebt keuze uit verschillende kamers, maar de Mark Twain Room is degene waar je wilt zijn. Kijk goed naar de muren om de handtekeningen van Beethoven en Schubert te zien die in het pleisterwerk zijn gekrast. Het publiek is een mix van toeristen die een klassieker van hun lijstje afvinken en welgestelde locals die een verjaardag vieren. Het is er luid, druk en het ruikt naar geroosterd varkensvlees en geschiedenis. Ondanks de roem is de bediening niet stijf, maar efficiënt en professioneel op die typische Weense manier. Verwacht de meeste avonden livemuziek; een accordeon- of citerspeler wandelt meestal door de kamers met volksmelodieën. Elders zou het kitscherig voelen, maar hier klopt het gewoon. Het is de plek waar je proost met een zwaar glas Pilsner Urquell en het gevoel hebt drie eeuwen terug in de tijd te zijn gestapt.

De Weners zijn enorm trots op hun geschiedenis en Griechenbeisl is daar een hoeksteen van. Ze komen niet alleen voor het erfgoed, maar ook omdat dit de plek is waar in 1852 voor het eerst Pilsner Urquell werd getapt in de stad. Bij mooi weer kun je het donkere interieur overslaan en naar de binnenplaats gaan. Het is een rustige, met klimop begroeide ontsnapping aan de drukte bij de Stephansdom, slechts een paar blokken verderop. Je kunt buiten zitten met een koud biertje van de tap en het stadslawaai ontvluchten. Terwijl nieuwere zaken de Oostenrijkse keuken proberen te heruitvinden, waarderen de locals dat deze taverne nooit verandert. Het is consistent; je weet precies hoe die schnitzel elke keer weer zal smaken. Voor een stad die traditie boven bijna alles stelt, is die betrouwbaarheid elke euro waard.