MAK – Museum voor Toegepaste Kunst

Keizer Franz Joseph I zette de boel in beweging op 7 maart 1863. Hij wilde een Oostenrijks antwoord op het Londense V&A om lokale makers te leren hoe ze betere dingen konden bouwen. Het begon klein nabij de Hofburg in 1864, maar in 1871 verhuisde het naar het neorenaissancistische bakstenen meesterwerk van Heinrich von Ferstel aan de Stubenring. Dit was het eerste museum dat een plek claimde aan de gloednieuwe Ringstraße. Door de jaren heen slokte het keizerlijke tapijtcollecties op en breidde het in 1909 uit met een vleugel van Ludwig Baumann. Tegen het einde van de 20e eeuw stopte het museum met achterom kijken en omarmde het de avant-garde, wat de reputatie als wereldwijde design-zwaargewicht definitief vestigde.

Begin bij de Wien 1900-galerijen. Het is een masterclass in de Jugendstil- en Secessie-bewegingen die de stad tussen 1890 en 1938 opnieuw definieerden. Je vindt er het legendarische servies en meubilair van de Wiener Werkstätte die er een eeuw later nog steeds modern uitzien. Ga daarna naar de Azië-collectie. Het contrast is briljant: fragiele Japanse houtsneden en Chinees porselein die de blik van Europese ontwerpers op de wereld fundamenteel veranderden. Sla ook de stoelencollectie niet over. Hier staat de Thonet Model No. 14 uit 1859. Je hebt in koffiehuizen over de hele wereld op versies van dit icoon van gebogen hout gezeten, maar het origineel zien is iets bijzonders. Van Biedermeier-bureaus tot zeldzaam wereldwijd textiel; het museum bewijst dat zelfs een zoutvat het DNA van zijn tijdperk draagt.

Ga direct naar de Klimt. Zijn negen ontwerptekeningen voor het Stoclet-fries zijn de onbetwiste topstukken van het museum. Deze vergulde, enorme ontwerpen voor een eetkamer in Brussel zijn het hoogtepunt van symbolistisch vernuft. Bezoek daarna het MAK Design Lab. Deze 2.000 vierkante meter aan high-concept ruimte plaatst 19e-eeuwse werktuigen naast digitale prototypen. Het is bedoeld om je te laten nadenken over hoe design moderne problemen oplost (of creëert). Let ook op de hedendaagse interventies. Het museum laat kunstenaars als Donald Judd en Franz West spelen met de historische sfeer. De twaalf eigenzinnige sofa's van West in de hallen zijn er niet alleen voor de sier. Ga erop zitten. Gebruik ze. Het is een herinnering dat dit geen graftombe voor dode kunst is, maar een levende plek voor nieuwe ideeën.

Het gebouw van Heinrich von Ferstel is net zo'n trekpleister als de kunst binnenin. Het werd voltooid in 1871 en het Italiaanse neorenaissancistische baksteenwerk en de terracotta details stralen burgerlijke ambitie uit. Loop de centrale hal met zuilen binnen en kijk omhoog. De beschilderde plafonds zijn ongelooflijk; ze voelen meer als een Italiaans palazzo dan als een Weens instituut. Als het atrium je bekend voorkomt, heb je het misschien gezien in 'Vienna Blood' (het is een favoriet bij filmploegen). Kom voor het mooiste uitzicht na zonsondergang terug. De Amerikaanse kunstenaar James Turrell installeerde 'MAKlite' in 2004, een permanente lichtinstallatie die de buitenkant laat pulseren met kleur. Het is de perfecte metafoor voor deze plek: een 19e-eeuwse schil met een hightech, modern hart.