Absintherie Jilská

Deze plek opende begin jaren 2010 om de slechte reputatie van Tsjechische sterke drank te herstellen. Het bouwt voort op een traditie die eigenlijk nooit is gestopt. Vroeger in de Eerste Republiek, tussen 1918 en 1938, nipten schrijvers en kunstenaars van absint in Slavia Café of de Daliborka bar. Het was de favoriete drank van de creatieve elite van de stad. Terwijl Frankrijk en het grootste deel van de wereld het goedje in 1914 verboden, bleef Tsjecho-Slowakije gewoon distilleren. De wijnindustrie kon hier niet hard genoeg lobbyen om het te stoppen. Na de Fluwelen Revolutie in 1989 kwamen merken als Staroplzenecký en Hill’s hard op de markt. Deze bar is het hoogtepunt van die nationale heropleving. Het bezit een van de grootste collecties absint-uitrusting in Midden-Europa. Je kunt zien hoe de drank evolueerde van een eenvoudig kruidenmiddel tot een cultureel icoon. Het is een stukje geschiedenis van Praag dat legaal bleef tijdens oorlogen en revoluties.

Echte absint is gebaseerd op een zeer specifieke mix van kruiden. Het begint met de "heilige drie-eenheid". Dit betekent grote alsem. Dan komt groene anijs en Florence venkel. Deze zorgen voor de bittere en zoete kernnoten. Maar meesterdistilleerders voegen ook hun eigen geheimen toe. Je zult vaak hysop of citroenmelisse in de mix vinden. Vroeger vreesden mensen de thujon in alsem. Ze dachten dat het hallucinaties veroorzaakte. Dat was niet zo. De meeste van die verhalen kwamen van goedkope alcohol of giftige kleurstoffen. Elke fles hier voldoet aan strenge EU-normen. Je kiest tussen gedistilleerde of gemacereerde soorten. Ga voor gedistilleerd als je iets zachts wilt. Gemacereerde Boheemse stijlen zijn aardser en veel bitterder.

Dr. Pierre Ordinaire bedacht het moderne recept in het 18e-eeuwse Zwitserland. Tegen 1805 was Maison Pernod Fils de wereldstandaard. Dat bleef een eeuw lang zo. Toen kwamen de verboden. Franse soldaten brachten de smaak in de jaren 1840 terug uit Afrika. Tegen de jaren 1860 was "Het Groene Uur" een Parijs ritueel. Maar de wijnindustrie werd nerveus. Ze begonnen een lastercampagne. Ze noemden het een gevaarlijk verdovend middel om hun eigen verkoop te redden. Drankbestrijdingsorganisaties en de pers deden mee. Tegen 1914 hadden het grootste deel van Europa en de VS het verboden.

De drooglegging heeft in de Tsjechische gebieden nooit echt voet aan de grond gekregen. Tijdens de Eerste Republiek kon je het overal in Praag vinden. Intellectuelen gebruikten het om debatten in Café Slavia te voeden. Je kunt het beroemde schilderij "De Absintdrinker" van Viktor Oliva nog steeds in de stad zien. Het is onderdeel van de lokale erfenis. Na 1989 brachten lokale makers de cultuur weer tot leven. Het begon met ruwe, groene sterke drank. Maar nu is er een serieuze ambachtelijke beweging. Lokale distilleerders produceren uitstekende, historisch accurate flessen. De drank is hier niet gestorven. Het is gewoon geëvolueerd.

Dit museum is een fysiek archief van de Europese drinkcultuur. Met 250 flessen is het een belangrijke collectie voor Midden-Europa. Je kunt zeldzame pre-verbod Pernod Fils flessen uit de 19e eeuw zien. Dit is de gouden standaard van distillatie. Het zijn echter niet alleen flessen. Je ziet de koperen fonteinen en de gespecialiseerde lepels die voor het suikerritueel werden gebruikt. De menukaart vermeldt meer dan 100 labels. Ze verdelen ze in gedistilleerde en gemacereerde categorieën. Als je de volledige ervaring wilt, probeer dan een proeverij. Ze hebben zelfs een selectie met echte 19e-eeuwse jaargangen. Probeer een klassieke drip of een "Truffle Old Fashioned". Elke keuze is ontworpen om de drank het respect te tonen dat het verdient. Of je nu een beginner of een verzamelaar bent, je zult hier een tastbare verbinding met het verleden vinden.