Chapeau Rouge

To miejsce przy Jakubská 647/2 zaczynało jako XIII-wieczny klasztor. W XVII wieku miejscowi nazywali je „Karczmą Diabła” z powodu doniesień o nawiedzeniach. Obecny budynek powstał w 1912 roku. Został otwarty jako kabaret w 1919 roku. W czasach komunizmu służył jako ośrodek psychiatryczny przed odrodzeniem w 1994 roku. Wtedy stał się epicentrum czeskiego ruchu techno.

Układ jest pionowy. Nie znajdziesz tu rozległego planu piętra. Zamiast tego, to układ trzech odrębnych światów wewnątrz budynku z 1912 roku. Bar na poziomie ulicy przypomina zwykły pub. Ale skieruj się do pierwszego poziomu podziemi. To Dance Club. Wnętrze wypełnia industrialne szkło i ciężki metal, połączone z programowalnymi panelami LED. Podłoga jest wykonana z wytrzymałego cementu. Została zbudowana tak, by wytrzymać nacisk tysięcy stóp. Zejdź o kolejny poziom niżej do Live Underground. Jesteś teraz dwa piętra pod ulicą. Ta jaskinia jest wykuta w wiekowym kamieniu. Mury są odsłonięte. Akustyka jest doskonała. Dzięki fizycznemu oddzieleniu pięter pub może gościć tłumy, podczas gdy klub i sala koncertowa działają niezależnie poniżej. Żaden dźwięk nie przenika między poziomami. To sprytne wykorzystanie ciasnej, historycznej przestrzeni.

Chapeau Rouge rozpoczęło działalność w 1919 roku z orkiestrą jazzową Melody Makers. Był to tętniący energią kabaret, dopóki II wojna światowa nie przekształciła go w hostel dla pilotów. Potem nadeszły lata komunizmu. Muzyka niezależna została zepchnięta w cień. Zmieniło się to w 1994 roku. Lokal został ponownie otwarty i pomógł stworzyć czeską scenę elektroniczną. DJ-e tacy jak Tráva i Pavel Bidlo grali tutaj ciężkie, syntetyczne sety. Miejsce to stało się laboratorium nowych brzmień. Obecnie harmonogram jest niezwykle zróżnicowany. Możesz tu trafić na lokalną legendę, taką jak Tata Bojs, lub koncertujący zespół, jak Cigarettes After Sex. Spodziewaj się wszystkiego – od drum and bass po indie rocka. Lokal pozostaje wierny swoim korzeniom, nie ograniczając się do jednego gatunku. Program jest odważny. Energia jest stała. To istotny element tętniącego życiem pulsu miasta.

Większość barów w Prague 1 to pułapki na turystów. Chapeau Rouge jest wyjątkiem. Udało mu się utrzymać pozycję dzięki zachowaniu surowego i nieoszlifowanego charakteru. Nie naprawiali tego, co nie było zepsute. Współpracują z organizatorami pub crawls, aby utrzymać działalność. Ten stały strumień podróżnych pozwala opłacić rachunki za potężną, trzypiętrową operację. Nie nakładają jednak „podatku turystycznego”. Ceny piwa pozostają na tyle niskie, by przyciągać lokalsów. Tworzy to dziwną, idealną mieszankę. Zobaczysz tu backpackerów pijących na najwyższym piętrze, podczas gdy studenci schodzą do podziemi na niszowy set dubstepowy. To system dwutorowy. Podróżni mogą poczuć klimat prawdziwego undergroundu, a miejscowi otrzymują lokal w centrum, na który faktycznie ich stać. Ta równowaga jest powodem, dla którego miejsce to przetrwało tak długo.

Ziemia pod tym miejscem jest stara. Naprawdę stara. W 1282 roku stał tu klasztor. Później mieszkali tu królowie. Jednak w XVII wieku historia przybrała mroczny obrót. Ludzie zaczęli nazywać to miejsce „Devil's Tavern”. Legenda głosi, że na poddaszu mieszkał smok, a sam diabeł nalewał trunki. W 1703 roku właściciel wykorzystał w sądzie obraz biesiadujących demonów, aby udowodnić historyczną funkcję budynku jako pubu. Nazwa „red hat” pochodzi z legendy o demonie wyrzucającym purpurową czapkę przez okno. Nazwa przylgnęła. Nawet po rozbiórce w 1911 roku nowy budynek zachował nazwę i reputację. Miejsce to pozostaje sanktuarium dla nocnych marków. Od nawiedzonej tawerny z XVIII wieku po XXI-wieczną jaskinię rave'u – bunt jest wpisany w te mury.