Café Gloriette

Keizerin Maria Theresa deed niets half. In 1775 gaf ze architect Johann Ferdinand Hetzendorf von Hohenberg de opdracht om deze 'erempel' te bouwen om de macht van de Habsburgers uit te stralen. Er werd zelfs steen hergebruikt van het gesloopte Schloss Neugebäude om het project te voltooien. Tegen het einde van de 19e eeuw gebruikte keizer Franz Joseph I de centrale hal als zijn privé-ontbijtkamer. Hij zat hier met zijn koffie uit te kijken over zijn hoofdstad. Het was niet altijd vredig: bommen uit de Tweede Wereldoorlog verwoestten het bouwwerk, maar Vienna liet het in 1947 herbouwen. Een grote restauratie in de jaren 90 bracht het glas terug in de bogen, waarbij oude foto's werden gebruikt om elk detail kloppend te maken. Dat was het moment waarop het eindelijk opende als het café dat je vandaag de dag ziet.

Dit is neoclassicisme op zijn luidst. Gebouwd in 1775, fungeert de Gloriette als het visuele anker voor het gehele landgoed van Schönbrunn. Hohenberg ontwierp het als een triomfboog, bedoeld om van kilometers afstand gezien te worden. Kijk goed naar de daklijn: je ziet enorme stenen adelaars en trofeeën, gebeeldhouwd door Johann Baptist von Hagenauer. Dit zijn niet louter decoraties, maar symbolen van keizerlijke vastberadenheid. De centrale arcade vormt het hart van het bouwwerk. In 1780 werd kamerhoog glas aan de bogen toegevoegd, een gedurfde zet voor die tijd. Vandaag de dag laten diezelfde ramen je genieten van de tuinen terwijl je beschut bent tegen de wind. Het gesteente is zwaar en imposant, maar de open vleugels voorkomen dat het als een fort aanvoelt. Het is een meesterles in hoe je een politiek statement eruit laat zien als een tuinornament.

Zodra je naar binnen stapt, overvalt de schaal je. De plafonds zijn hoog, de ramen gigantisch. Het voelt als een balzaal waar toevallig taart wordt geserveerd. De sfeer is klassiek Weens — rood fluweel, esdoornhout en wit linnen — maar zonder de stijfheid van de zaken in de Inner City. Je zit hier niet opgesloten in een krap nisje; het vloerplan is ruim en open, met sommige tafels op verhoogde platforms om het uitzicht te maximaliseren. Het bruist er meestal van de energie. Je hoort het gerinkel van zilver op porselein en het zachte geroezemoes van toeristen en de lokale bevolking. Tijdens het Sisi Buffet op zondag verandert de sfeer; een violist of pianist treedt vaak op, wat een eenvoudige brunch verandert in een theatraal evenement. Het is de toegangsprijs al waard om simpelweg in een kamer te zitten waar keizers vroeger hun eitje aten.

De heuvel eindigt niet bij de deuren van het café. Achter de Gloriette vind je een grote vijver. Dit is de beste plek voor een foto, omdat het water de bogen van het gebouw perfect weerspiegelt. Loop gerust verder; de bossen achter het paviljoen waren ooit keizerlijke jachtgronden. Ze zijn rustiger en minder strak onderhouden dan de bloemperken bij het paleis. Dit is de plek om de massa te ontvluchten. Als je weer naar beneden gaat, kom je bij de Neptunusfontein en de Doolhof. Tiergarten Schönbrunn, de oudste dierentuin ter wereld, ligt op slechts een korte wandeling door de bomen. De meeste mensen blijven bij de gevel van het paleis hangen, maar de echte magie vind je hier in de hogere delen van het park. Met 160 hectare aan ruimte is er geen reden om te haasten.