Café Central

De gebaksvitrine is hier een gevaarlijke plek. Het is een gecureerde galerie van suiker en bloem, van klassieke strudels tot moderne taartjes versierd met bladgoud. Begin bij de basis. Bestel de Sachertorte, een machtige chocoladetaart met een frisse laag abrikozenjam. Het is op zijn best met de ongezoete slagroom. Wil je iets warms, dan komt de Apfelstrudel zwemmend in een vanillesaus die je je dieet doet vergeten. Maar het drankje is waar het om draait. Sla de standaard latte over en bestel een Wiener Melange: een milde espresso met gestoomde melk en een dikke schuimkraag. Of ga voor het zwaardere werk met een Einspänner. Dit is een dubbele espresso geserveerd in een glas, begraven onder een berg koele slagroom. Drink het door de room heen; dat is precies de bedoeling. Elke hap van de eigen patisserie voelt als een berekende zet in een langlopend Weens ritueel. Elke cent waard.

Heinrich von Ferstel hield zich niet in toen hij deze plek ontwierp. Oorspronkelijk de Oostenrijks-Hongaarse Nationale Bank, voelt de ruimte meer als een kathedraal van de handel dan als een keuken. Kijk omhoog naar de kruisgewelven en de enorme kroonluchters. Het is imposant, maar de geschiedenis is menselijk. In het begin van de 20e eeuw was dit de 'Schakschool' waar de radicalen en dichters van de stad praktisch woonden. Je ziet een levensgroot standbeeld van dichter Peter Altenberg direct bij de ingang; hij gebruikte het café nagenoeg als zijn permanente postadres. Figuren als Vladimir Lenin en Arthur Schnitzler zaten aan deze tafels om de toekomst van Europa uit te stippelen. De Tweede Wereldoorlog maakte het gebouw bijna met de grond gelijk, maar een enorme restauratie in de jaren 80 bracht de Toscaanse neorenaissance-details weer tot leven. Het is geen museum, maar een functionerend stukje 19e-eeuws DNA dat op wonderbaarlijke wijze de moderne tijd heeft overleefd. Voel het gewicht van de geschiedenis en bestel nog een koffie.

De meeste mensen komen voor de suiker, maar de kaart van Café Central verbergt ook serieuze hartige successen. Als je honger hebt, ga dan voor de Wiener Schnitzel. Het is kalfsvlees, dun geslagen, met precisie gepaneerd en gebakken tot een goudkleurige, krokante plaat. Geen vet, alleen een bijgerecht van peterselie-aardappelen en een schijfje citroen. Het is de gouden standaard van de Oostenrijkse 'comfort food'. Voor iets subtielers probeer je de Tafelspitz: gekookt rundvlees dat in een groentebouillon is gesudderd tot het praktisch uit elkaar valt. De appel-mierikswortel geeft het net de pit die het nodig heeft. Als je hier voor het ontbijt bent, is de Imperial-keuze de juiste weg. Je krijgt fijne kazen, vleeswaren en knapperige broodjes die echt 'bite' hebben. Neem een glas champagne als je de sfeer van het 1st District volledig wilt omarmen. Of je nu komt voor een uitgebreide lunch of een snack, de keuken houdt gelijke tred met de grootse omgeving. Haast je niet; de ober vindt het niet erg.