Belvedere

Prins Eugenius van Savoye gaf Johann Lukas von Hildebrandt de opdracht om dit complex als zomerverblijf te bouwen. Het Beneden Belvedere werd voltooid in 1716, gevolgd door het imposantere Boven Belvedere in 1723. Na het overlijden van de prins kocht keizerin Maria Theresa het landgoed. Zij was haar tijd ver van tevoren: in 1781 opende ze de Imperial Picture Gallery voor het publiek, waarmee dit een van de eerste openbare musea ter wereld werd. Het is niet altijd makkelijk geweest. Tijdens de Tweede Wereldoorlog richtten bommen zware schade aan en het duurde tot 1953 voordat de paleizen in hun oude glorie hersteld waren. Het complex was zelfs getuige van de geboorte van de moderne natie toen op 15 mei 1955 het Oostenrijks Staatsverdrag werd ondertekend in de Marble Hall van het Boven Belvedere.

De kunst hier overspant 800 jaar, maar de echte trekpleister is het goud van de eeuwwisseling. Het Boven Belvedere herbergt de definitieve collectie van het Weense Modernisme. Je ziet Klimts 'The Kiss' en 'Judith' van heel dichtbij; de schittering is indrukwekkend en elke euro waard. Maar kijk verder dan het goud. De verwrongen, psychologische portretten van Egon Schiele bieden een rauw contrast met de decoratieve stijl van Klimt. Je vindt er ook impressionistische grootheden zoals Monet en Rodin. Heuvelafwaarts nemen het Beneden Belvedere en de Prunkstall een donkerdere, rustigere wending. Verwacht gotische altaarstukken en middeleeuws houtsnijwerk die mijlenver verwijderd lijken van de pracht en praal boven. Voor iets moderners kun je terecht in het Belvedere 21-paviljoen voor naoorlogse en hedendaagse kunst.

Dit is barokarchitectuur in zijn meest krachtige vorm. Hildebrandt ontwierp het Boven Belvedere met groene koperen koepels en een gevel die rijkdom en status uitstraalt. Bij binnenkomst in de Sala Terrena word je begroet door gigantische atlasfiguren die het dak dragen. Volg de trap naar de Marble Hall, een explosie van roodachtig marmer en verguld stucwerk over twee verdiepingen. Kijk omhoog naar het plafondfresco van Carlo Innocenzo Carlone; dit is de kamer waar Oostenrijk in 1955 zijn onafhankelijkheid herwon. Buiten verbinden de tuinen de twee paleizen. Dominique Girard, die het vak leerde van de ontwerper van Versailles, ontwierp de terrassen. Begin bovenaan en wandel naar beneden langs de fonteinen en sfinx-beelden. De indeling is symbolisch (Olympus bovenaan, elementen onderaan), maar de weerspiegeling van het paleis in de zuidelijke vijver is voor de meeste bezoekers het ultieme fotomoment in Vienna.