Reduta Jazz Club

Jan Arnet opende deze deuren in 1957. Het was de eerste echte jazzplek in Prague. Studio 5 speelde hier het eerste grote optreden in 1958. Het was niet alleen muziek. De 'text-appeal' beweging begon hier ook. Schrijvers als Ivan Vyskočil en Jiří Suchý gebruikten droge humor om de spot te drijven met het regime. De club werd een schuilplaats tijdens de Fluwelen Revolutie. In 1994 pakte Bill Clinton op dit podium beroemd de saxofoon en jamde met president Václav Havel. The Guardian noemde het in 2016 een van de tien beste jazzclubs van Europa. Het verdient die titel nog steeds.

De zaal is gebouwd voor geluid. Al dat rode fluweel is niet alleen voor de show. Het voorkomt dat de muziek tegen de kelderwanden weerkaatst. Je hoort elke noot. Geen echo's. Geen vervorming. De tafels staan direct rond het podium. Er is geen afstand tussen jou en de band. Je kijkt niet alleen naar een show, je zit er middenin. De verlichting blijft laag en geel. Het is sfeervol. Het is een echte luisterruimte waar muziek op de eerste plaats komt. Je hoort de kwastjes op de snarentrommel en de trilling van de contrabas. Het management gebruikt moderne technologie om het geluid te ondersteunen, niet te overstemmen.

In 1957 was dit een kelder voor rebellen. De staat censureerde alles, dus kunstenaars hierheen. Ze startten 'text-appeal'. Ivan Vyskočil en Jiří Suchý liepen voorop. Het was een mix van verhalen, grappen en jazz. Het was een manier om de communisten te bespotten zonder gearresteerd te worden. Ze gebruikten metaforen om te zeggen wat ze niet direct konden uitspreken. Die geest is er nog steeds. Een deel van de club is nu een theater. Hier begon het Black Light Theatre. Het is vreemd, stil en door en door Tsjechisch. De club eert nog steeds haar wortels als een plek voor totale artistieke vrijheid.

De communisten haatten jazz. Ze vonden het westers gif. Maar Reduta bleef open. Het werd een ontmoetingsplek voor denkers en dissidenten. Tijdens de Fluwelen Revolutie beraamden mannen als Václav Havel hier hun plannen. Het was de soundtrack van een nieuw land. In 1994 nam Havel Bill Clinton mee hiernaartoe. Clinton beklom het podium met een saxofoon. Het was een groots moment voor de stad. Clinton kwam zelfs terug in 2024 om te vieren dat de Tsjechische Republiek 25 jaar lid was van de NAVO. De plek voelt nog steeds als een pijler van vrije meningsuiting.

Iedereen heeft hier gespeeld. Louis Armstrong. B.B. King. Chick Corea. Zelfs de orkesten van Duke Ellington en Glenn Miller. Vandaag de dag blijft de programmering fris. Je hoort swing, funk en soul. Ze nodigen studentenbands en grote Amerikaanse orkesten uit. Maar het hart van de sociale scene is de Saxophone Bar. Dat is waar iedereen wat drinkt voor de set begint. De biertap is letterlijk een gouden saxofoon. Het is een traditie in Prague die je een keer gezien moet hebben. Vroeger was dit een toevluchtsoord voor vrije gesprekken; tegenwoordig is het gewoon een geweldige plek voor een biertje.