Jazz Boat

Jazz in Prague heeft diepe wortels. Het begon in de jaren 1920 tijdens de Eerste Republiek, toen R.A. Dvorský en de Melody Boys swing naar de stad brachten. Zelfs toen de nazi's en later de communisten het probeerden te verbieden, bleef de muziek in leven. Het was een vorm van intellectuele rebellie in verborgen kelders. Na de Fluwelen Revolutie van 1989 bloeide de scene weer op. Professional Artists International s.r.o. zag een gat in de markt en lanceerde deze boot. Ze brachten de underground sfeer van legendarische clubs zoals Reduta naar de rivier. Nu is het een vaste waarde die de muzikale geschiedenis van de stad drijvende houdt.

Dit is geen dinnershow met een synthesizer. Het is een serieus podium voor de beste professionals van de stad. De eigenaren huren muzikanten rechtstreeks in van topconservatoria en clubs zoals AghaRTA. Ze nemen de programmering serieus. Je hoort nooit twee keer dezelfde set. De ene avond is het Dixieland, de volgende Latin jazz, bossa nova of soulful blues. De set is verdeeld in drie delen met twee pauzes, zodat je een drankje kunt halen of naar het dek kunt gaan. Een stoel reserveren op de jazz boat prague betekent dat je een echt concert krijgt. Het geluid is verrassend goed voor een stalen schip. Ze hebben de cabine bekleed met materialen om de echo te stoppen. Zelfs als je achterin zit, klinkt de muziek helder en warm. Het is een technisch hoogstandje waardoor het optreden net zo goed aanvoelt als het eruitziet.

Koken op een boot is lastig, maar de keuken hier levert goed werk. Je moet je menu kiezen bij het boeken. Dit helpt het personeel om iedereen te bedienen zonder de band te onderbreken. Het eten is eerlijk en beter dan de meeste maaltijden op de rivier. Het Varkensmenu wordt geserveerd met een terrine van hert en varkensmedaillons met gestoofde kool. Als je het Kipmenu wilt, kun je rozemarijnkip en gegratineerde aardappelen verwachten. Voor wie geen vlees eet, is er ook zalm en groentelasagne. Nagerechten zoals apfelstrudel arriveren terwijl de boot aan de terugweg begint. De bar is niet bij de prijs van het eten inbegrepen. Ze schenken Moravische wijnen en koud Tsjechisch pils van de tap. Het personeel is snel. Ze manoeuvreren sierlijk door de gangpaden en verbreken de hypnotiserende sfeer van de muziek niet.

De route is een 'greatest hits' van de architectuur van Prague, gezien vanaf het wateroppervlak. Je vertrekt vanaf Pier 18 en vaart direct langs het Rudolfinum, een tempel van klassieke muziek. Maar het echte hoogtepunt is de Charles Bridge. 's Nachts onder die oude stenen bogen doorvaren is een belevenis. De zwartgeblakerde standbeelden lijken wel geesten in het gele licht van de lantaarns. En dan zie je het: het kasteel. Het gloeit goudkleurig op tegen de donkere lucht boven de heuvel van Hradčany. Je ziet de gotische spitsen van de St. Vitus en het moderne Dancing House verder naar het zuiden. De boot maakt een ruime bocht bij het fort Vyšehrad. Dit geeft je nog een blik op de skyline vanaf de andere kant, terwijl de band de laatste noten speelt. Het is een tocht van tweeënhalf uur die de stad enorm doet aanvoelen.

Prague houdt al sinds de jaren 1920 van jazz. Het was het geluid van de Eerste Republiek en stond voor moderniteit en vrijheid. Maar daarna werd het grimmig. Decennialang bekeken de autoriteiten jazz met argwaan. Ze noemden het decadent en subversief. Het maakte niet uit: de muziek ging gewoon ondergronds, de kelders in. Het werd een symbool van verzet tegen de totalitaire overheersing. Na 1989 keerde het met volle kracht terug in de publieke sfeer. Een podium op de Vltava plaatsen was de logische volgende stap. Het haalde de muziek uit de donkere kelders en bracht het naar het open water. Het is een viering van hoe ver de stad is gekomen. Tegenwoordig brengt het doorgewinterde jazzfans en nieuwsgierige reizigers samen voor een avond vol pure improvisatie.