Valdštejnská zahrada

Albrecht von Wallenstein pakte de zaken niet klein aan. Tussen 1623 en 1630 liet hij 26 huizen en zes tuinen met de grond gelijk maken om ruimte te creëren voor zijn paleis. Hij wilde de koning in Prague Castle overtreffen. Hij huurde Italiaanse professionals in zoals Pieroni en Spezza voor het ontwerp. In 1626 voegde Adriaen de Vries de bronzen beelden toe. De Zweden plunderden de originelen echter in 1648; deze bevinden zich nog steeds in het Drottningholm Palace in Sweden. De beelden die je nu ziet, zijn replica's uit 1914. De familie Wallenstein hield de sleutels in handen tot 1945. Tegenwoordig wordt het beheerd door de Senaat.

Wallenstein was een man met een groot ego. Na zijn overwinning in de Slag op de Witte Berg gaf hij zijn fortuin uit aan steen. Hij wilde Prague Castle overschaduwen. Hij ontruimde 26 huizen in Malá Strana voor zijn 1,7 hectare. Dit was geen lokale stijl; hij haalde Italiaanse meesters zoals Pieroni en Sebregondi naar de stad. Zij bouwden de eerste echte paleistuin van de stad. Alles is wiskunde en symmetrie. Wallenstein was een generaal; hij wilde de natuur bevelen zoals hij zijn troepen beval. Alles staat op zijn plek en dat voel je vandaag de dag nog steeds.

De Sala Terrena is het anker van de tuin. Het is een 30 meter hoog open paviljoen dat het paleis met het grasveld verbindt. Pieroni voltooide het in 1629 en baseerde het op een kathedraalportiek uit Livorno. De akoestiek is perfect. Al eeuwenlang wordt hier muziek gespeeld; de stukken van Schiller werden hier al in 1859 opgevoerd. Je herkent het misschien uit de film Amadeus. Tegenwoordig organiseert de Tsjechische Senaat hier de hele zomer gratis concerten. Precies zoals Wallenstein wilde dat mensen de ruimte zouden gebruiken.

Ga naar de zuidrand voor iets heel anders. De Dripstone Wall is een bizar spektakel van stucwerk. Het ziet eruit als een smeltende grot. Dit was het maniërisme op zijn hoogtepunt. Het is bedoeld om te verwarren. Vaklieden bouwden het met kalk over kernen van klei. Zoek naar de verborgen gezichten; je ziet slangen en schedels als je lang genoeg staart. Dit heet pareidolie. Lokale legenden spreken over geheime tunnels binnenin, maar die zijn nooit gevonden. Het is een donker en vreemd contrast met de nette gazons.

Adriaen de Vries was hier de ster. Hij was een leerling van Giambologna en een technisch wonderkind van zijn tijd. Hij vulde het centrale pad met bronzen goden en helden. Dit zijn geen statische figuren; ze maken gebruik van een draaiende stijl. Je moet eromheen lopen om de volledige beweging te zien. Wallenstein koos niet zomaar voor Hercules; hij wilde gezien worden als een onstuitbare kracht. De Zweden stalen de originelen in 1648, dus die staan nu in Sweden. Deze kopieën uit 1914 doen echter nog steeds hun werk: ze leiden je blik rechtstreeks naar de Sala Terrena.