Taveerne U Krále Brabantského

De kelder is de echte ster. Je verlaat de moderne straten van Malá Strana en daalt direct af in de rotsen. Het is een doolhof van stenen gewelven en vochtige aarde. Geen ramen, alleen honderden flikkerende kaarsen. Als je goed naar de muren kijkt, zie je menselijke schedels die rechtstreeks in het metselwerk zijn ingebouwd. Het is macaber maar eerlijk. Je deelt een lange tafel met vreemden, wat een rumoerige, gemeenschappelijke sfeer afdwingt die je niet in een hotelrestaurant zult vinden. En verwacht niet veel privacy; je zit schouder aan schouder met andere reizigers op banken gedrapeerd met dikke, stugge schapenvachten. Neem een trui mee; de stenen blijven zelfs in de zomer koel.

Deze plek heeft veel meegemaakt. Door de nabijheid van de Prague Castle was het een favoriet voor royals die zich wilden verstoppen. Legenden vertellen dat koning Wenceslas IV en Rudolf II geheime tunnels gebruikten om hier een drankje te komen doen. Ze wilden ontsnappen aan het hof en zich als gewone burgers gedragen. Maar het waren niet alleen koningen; alchemisten en astronomen vulden deze kamers in de 1500s. Mozart zou hier in 1791 hebben gedronken terwijl hij aan zijn duistere werken schreef. Later ontketenden schrijvers als Jaroslav Hašek vechtpartijen in precies deze gewelven. De lucht voelt nog steeds doordrenkt van die rebelse energie.

Kom met een lege maag. Als je op zoek bent naar het beste Tsjechische restaurant in Prague voor enorme vleesschotels, ben je hier aan het juiste adres. De keuken richt zich op vuur en rook. Hun gebraden varkensknie is een beest; het wordt langzaam gegaard tot de zwoerd een zoute, glasachtige knapperigheid heeft. Je krijgt er volop pittige mierikswortel en mosterd bij. Maar laat je tafelmanieren bij de deur; er wordt van je verwacht dat je het vlees met je vingers uit elkaar scheurt. Spoel het allemaal weg met hun eigen ongefilterde bier of een glas amandel-honing mede. Het is zwaar, het is vet, maar het werkt.

De show is een chaotische wervelwind. Het gebeurt niet op een podium ver weg, maar recht voor je neus. Zwaardvechters kletteren op centimeters van je bord en vuurspuwers verlichten de lage plafonds. Het is luid en heet. Trommels en houten fluiten zorgen voor een gestage, primitieve beat die sneller wordt naarmate de nacht vordert. Je zult niet op je telefoon kijken; je hebt het te druk met het ontwijken van een piraat of het kijken naar een buikdanseres. Het duurt drie uur. Aan het eind voel je je volledig losgekoppeld van de moderne wereld.