Bazilika svatého Jiří

Prins Vratislav I begon met de bouw in 920, waarna de kerk het spirituele hart van de nieuwe Tsjechische staat werd. In 973 voegde Mlada het naastgelegen benedictijnenklooster toe. Een brand verwoestte het complex tijdens een belegering in 1142, waarna de romaanse stijl en de tweelingtorens verschenen. De gotische Sint-Ludmilakapel werd later in de 13e eeuw toegevoegd. Barokke architecten brachten de rode gevel aan tussen 1671 en 1691, en F.M. Kanka voegde in 1722 de Sint-Johannes Nepomucenuskapel toe. Nadat soldaten de kerk in 1782 plunderden, werd het oorspronkelijke stenen uiterlijk tussen 1887 en 1908 eindelijk hersteld.

De rode gevel is een vorm van misleiding. Het is 17e-eeuwse barok, gebouwd om bij het plein te passen, compleet met beelden van Vratislav I en abdis Mlada. Maar zodra je binnenstapt, verandert de wereld. Je bevindt je in een 12e-eeuws stenen fort. De muren zijn van dik kalksteen en het plafond is van plat hout. Het is er stil en zwaar. Geen afleidingen, geen goud, enkel licht en proportie. Dit accentueert de altaarfresco's van V.V. Reiner. Boven dit alles torenen de witte torens 41 meter de lucht in. Adam is de dikke toren aan de zuidkant, Eva de slanke aan de noordkant. Zij leunt 40 centimeter naar hem toe; een middeleeuwse truc in steen en een boodschap voor de eeuwigheid. Vanaf de kasseien buiten is dit duidelijk te zien.

Dit was de eerste koninklijke begraafplaats. Vergeet de kathedraal aan de overkant; de Přemysliden-hertogen werden hier al vanaf 920 begraven. Prins Vratislav I rust nog steeds in het schip. Tot 1055 was dit de enige plek voor koninklijke bijzettingen. Je vindt hier ook Sint-Ludmila, de eerste martelares van Bohemen. Haar 13e-eeuwse kapel hangt vol fresco's over haar dood. Al eeuwenlang reizen mensen uit heel Europa hiernaar toe om haar tombe te bezoeken; het is een enorm bedevaartsoord. Dan is er het klooster, gesticht in 973, dat een grote machtsfactor was. De abdis had één cruciale taak: het kronen van de koningin van Bohemen. Dat maakte de vrouwen hier tot de machtigste van het land, met veel invloed aan het hof. De rol was voorbehouden aan de hoogste adellijke bloedlijnen; het ging niet alleen om gebed, maar ook om politiek.

Volksverhalen komen tot leven binnen deze muren. Neem het houten kruisbeeld: prinses Anna bad hier terwijl haar vader oorlog voerde. Het verhaal gaat dat Christus begon te bloeden, een voorteken van de dood van de koning. Toen dit uitkwam, stortte de Tsjechische landen in een politieke strijd. In de crypte tref je Brigita aan, een in steen uitgehouwen lijk in staat van ontbinding, met slangen die in haar buik kruipen. Het is een memento mori, een herinnering aan de sterfelijkheid. De legende erachter is duister: een beeldhouwer zou zijn geliefde in een vlaag van jaloezie hebben vermoord. Hij vond haar lichaam in de gracht en voor zijn executie hakte hij haar precies uit zoals hij haar vond: koud en rottend. Het is een huiveringwekkend kunstwerk dat in de schaduw blijft als waarschuwing tegen ijdelheid en woede.

De kerk is er niet alleen voor geesten en hertogen. Het is een van de beste concertzalen in Praag. De kalkstenen muren en het houten plafond doen iets met het geluid: het is scherp en helder. Er zijn geen tapijten of zware gordijnen die de tonen dempen. Je kunt hier werken van Dvořák of Smetana horen, en soms Bach of Vivaldi. Het Prague Royal Chamber Orchestra treedt hier vaak op en maakt gebruik van de natuurlijke akoestiek om de muziek tot leven te wekken. Maar wees voorbereid op de kou; er is geen verwarming. 's Avonds blijft de temperatuur tussen de 5 en 10 °C. Trek een dikke jas aan; het is een kleine prijs om een kwartet te horen in een 1.000 jaar oude tombe. Het is een van de meest authentieke culturele ervaringen van de stad. Vergeet alleen je sjaal niet.