Muzeum komunismu (Museum van het Communisme)

De Amerikaanse zakenman Glenn Spicker begon het museum in 2001. Hij was een student politieke wetenschappen die de overblijfselen van de Koude Oorlog zag verdwijnen. Hij besloot ze te redden. Hij gaf $28,000 uit op rommelmarkten en in kringloopwinkels om meer dan duizend authentieke voorwerpen te vinden. Hij huurde Jan Kaplan in om het verhaal op te bouwen. Kaplan was een filmmaker die het regime in 1969 ontvluchtte. Hij ontwierp het museum als een tragedie in drie delen: de droom, de realiteit en de nachtmerrie. Het was oorspronkelijk gevestigd in het Savarin Palace. Later verhuisde het naar een moderne ruimte van 1.500 vierkante meter aan V Celnici in Nové Město. De focus blijft liggen op het bewaren van de waarheid over wat er gebeurde tussen 1948 en 1989. Elk item in de collectie is echt.

Het museum verdeelt de communistische ervaring in drie delen. Ze noemen het een tragedie. Het begint met "De Droom". Na 1945 verkocht de partij een toekomst van gelijkheid aan mensen die oorlogsmoe waren. Je ziet hoe Marx en Engels werden gebruikt om deze nieuwe wereld te verkopen. De kamers hangen vol propaganda. Bekijk de posters van fabrieksarbeiders die er heroïsch uitzien. Dit was de socialistisch-realistische kunststijl. Het was de enige toegestane stijl. Eén display behandelt het enorme Stalin-monument dat in Letna Park stond. Het was het grootste standbeeld in Europa. Maar de partij blies het zeven jaar later op met dynamiet. Het laat zien hoe snel ze zich tegen hun eigen helden keerden.

"De Realiteit" laat zien wat er gebeurde na de staatsgreep van 1948. Het leven werd hard. De staat nam elk bedrijf over en verstoorde de landbouw. Je leest over geld dat zijn waarde verloor. Mensen stonden urenlang in de rij voor toiletpapier. Loop de levensgrote socialistische kruidenierswinkel binnen. De schappen zijn grotendeels leeg. Er is één kast met generieke staatsmerken. Het is een triest gezicht. Je vindt er ook een klaslokaal met rijen houten banken. Bekijk het schoolbord voor Russische woorden. Dit was waar de indoctrinatie begon. Vlakbij toont een fabriekswerkplaats de agressieve slogans waar arbeiders elke dag mee moesten leven.

Dan komt "De Nachtmerrie". Hier wordt het duister. De focus ligt op de StB (geheime politie) en de paranoia die zij creëerden. Ze gebruikten informanten om iedereen in de gaten te houden. De verhoorkamer mag je niet missen. Het is eenvoudig maar huiveringwekkend. Je ziet een bureaulamp zonder kap. Een zware typemachine. Een ongemakkelijke houten stoel. Het laat zien hoe ze met minimale middelen terreur zaaiden. Het is de plek waar ze mensen dwongen om valse bekentenissen te ondertekenen. Lees over Milada Horáková. Zij was de enige vrouw die ze executeerden tijdens de showprocessen. Je ziet verborgen camera's en afluisterapparatuur die werden gebruikt om de bevolking in het gareel te houden.

Het einde van het museum is hoopvoller. Het behandelt de lange strijd voor vrijheid. Je leert over de Praagse Lente van 1968. Alexander Dubček probeerde dingen te veranderen, maar Sovjettanks sloegen de beweging neer. Daarna kwamen de jaren van "Normalisatie". Maar het verzet stopte niet. Je ziet het verhaal van Jan Palach, de student die zichzelf in brand stak op Wenceslas Square. De ervaring eindigt in een bioscoopzaal. Er worden beelden getoond van de Fluwelen Revolutie in 1989. Zie hoe de menigte met hun sleutels rinkelt om afscheid te nemen van de partij. Het is een krachtige manier om het bezoek af te sluiten.