Gasthaus Pfudl

Menu w Gasthaus Pfudl to prosty zestaw największych austriackich przebojów. Zacznij od Tafelspitz. To solidna porcja wyśmienitej gotowanej wołowiny z obowiązkowymi dodatkami: szpinakiem w śmietanie, chrupiącymi Rösti i ostrym jabłkowym chrzanem, który oczyści Twoje zatoki. To prawdziwy majstersztyk wolnego gotowania. Potem czas na Wiener Schnitzel. Używają tu cielęciny, rozbijają ją cienko i smażą, aż panierka napuchnie jak złocista chmura. Zjedz go z sałatką ziemniaczaną, a poczujesz prawdziwy Wiedeń. Jeśli nie jesz mięsa, wybierz Gebackener Emmentaler – gruby plaster smażonego sera podawany z żurawiną. Proste i skuteczne. Na deser Kaiserschmarrn to solidny wybór, ale prawdziwi znawcy zamawiają Eismarillenknödel. Te lodowe knedle morelowe pochodzą prosto od Tichy, lokalnej legendy. To idealny słodki akcent na zakończenie obfitego posiłku.

To nie jest miejsce na białe obrusy czy przyciszone szepty. Gasthaus Pfudl to działająca tawerna z duszą z lat 20. XX wieku. Spodziewaj się ciemnego drewna, ciepłego żółtego światła i kelnerów, którzy dokładnie wiedzą, co robią. Goście to barwna mieszanka: zobaczysz tu studentów pochylonych nad książkami, rodziny świętujące urodziny i podróżników, którzy mieli dość rozsądku, by odejść trzy przecznice od głównego szlaku. Czuć tu autentyczność. Latem życie przenosi się na dziedziniec. Ten Schanigarten to cicha, zielona ucieczka od betonu 1. dzielnicy i prawdopodobnie jedno z najlepszych miejsc na świeżym powietrzu w centrum miasta. Warto zarezerwować stolik, szczególnie w weekendy. Lokal szybko się zapełnia, bo jest tu po prostu wygodnie – nikt nie będzie Cię pośpieszał.

W Wiedniu króluje powtarzalność. Mieszkańcy wracają do Gasthaus Pfudl, ponieważ od stulecia miejsce to nie zmieniło swojej duszy. Podczas gdy inne lokale w Innere Stadt gonią za trendami, to miejsce trzyma się swoich zasad. Ceny są wyjątkowo uczciwe jak na tę okolicę. Pracownicy biurowi oblegają lokal od wtorku do piątku ze względu na rotacyjne specjały lunchowe. Jest solidnie i przewidywalnie. Chodzi też o Gemütlichkeit – lokalne określenie na specyficzny rodzaj przytulności i poczucia przynależności. Niezależnie od tego, czy sączysz kieliszek regionalnego Zweigelt, czy zajadasz się pieczoną wątróbką z majerankiem, czujesz się tu u siebie. To sąsiedzka ostoja w części miasta, która często przypomina muzeum. Idź tam dla jedzenia, ale zostań dla atmosfery, która nie wyblakła od 1922 roku.