MAK – Muzeum Sztuki Stosowanej

Cesarz Franz Joseph I nadał sprawom bieg 7 marca 1863 roku. Chciał stworzyć austriacką odpowiedź na londyńskie V&A, aby uczyć lokalnych twórców, jak budować lepsze rzeczy. Zaczęło się skromnie w pobliżu Hofburg w 1864 roku, ale już w 1871 muzeum przeniosło się do neorenesansowego ceglanego arcydzieła Heinricha von Ferstela przy Stubenring. Było to pierwsze muzeum, które zajęło miejsce przy nowo powstałej Ringstraße. Przez lata instytucja wchłonęła cesarskie kolekcje dywanów i rozrosła się o skrzydło Ludwiga Baumanna z 1909 roku. Pod koniec XX wieku muzeum przestało patrzeć wstecz i postawiło na awangardę, ugruntowując swoją pozycję światowego giganta w dziedzinie designu.

Zacznij od galerii Wiedeń 1900. To lekcja mistrzowska secesji (Jugendstil), która zdefiniowała miasto w latach 1890–1938. Znajdziesz tu legendarną zastawę stołową i meble Wiener Werkstätte, które wiek później wciąż wyglądają nowocześnie. Następnie udaj się do kolekcji azjatyckiej. Kontrast jest niesamowity – delikatne japońskie drzeworyty i chińska porcelana fundamentalnie zmieniły sposób, w jaki europejscy projektanci postrzegali świat. Nie pomijaj też kolekcji krzeseł. Znajduje się tam Thonet Model No. 14 z 1859 roku. Na pewno siedziałeś na wersjach tej giętej parą ikony w kawiarniach na całym świecie, ale zobaczenie oryginału to zupełnie inne doświadczenie. Od biurek w stylu biedermeier po rzadkie tkaniny z całego świata, muzeum udowadnia, że nawet solniczka niesie w sobie DNA swojej epoki.

Idź prosto do Klimta. Jego dziewięć rysunków przygotowawczych do Fryzu Stocleta to bezsprzecznie najważniejsze dzieła muzeum. Te złocone, potężne kartony do jadalni w Brukseli to szczyt symbolistycznego geniuszu. Następnie odwiedź MAK Design Lab. To 2000 metrów kwadratowych koncepcyjnej przestrzeni, gdzie XIX-wieczne narzędzia sąsiadują z cyfrowymi prototypami. Ma to skłonić do refleksji nad tym, jak design rozwiązuje (lub tworzy) współczesne problemy. Zwróć też uwagę na współczesne interwencje. Muzeum pozwala artystom takim jak Donald Judd czy Franz West bawić się historycznym klimatem. Dwanaście fikuśnych sof Westa w holach nie jest tylko na pokaz. Usiądź na nich. Używaj ich. To przypomnienie, że to nie grobowiec dla martwej sztuki, ale żywa przestrzeń dla nowych pomysłów.

Budynek Heinricha von Ferstela przyciąga wzrok tak samo, jak sztuka wewnątrz. Ukończony w 1871 roku, z włoską neorenesansową cegłą i detalami z terakoty, emanuje miejską ambicją. Wejdź do Głównej Hali Kolumnowej i spójrz w górę. Malowane sufity są niesamowite – przypominają bardziej włoskie palazzo niż wiedeńską instytucję. Jeśli atrium wygląda znajomo, mogłeś je widzieć w serialu „Vienna Blood” (to ulubione miejsce ekip filmowych). Dla najlepszego widoku wróć tu po zmroku. Amerykański artysta James Turrell zainstalował w 2004 roku „MAKlite” – stałą instalację świetlną, dzięki której elewacja pulsuje kolorami. To idealna metafora tego miejsca: XIX-wieczna skorupa z zaawansowanym technologicznie, współczesnym sercem.