Ringstraße

20 grudnia 1857 roku cesarz Franciszek Józef I podpisał dekret zaczynający się od słów „Es ist Mein Wille” (Taka jest Moja wola), skutecznie kończąc średniowieczną erę Wiednia. Nakazał zburzenie XIII-wiecznych murów i szerokiego, pustego pasa umocnień (glacis), aby zrobić miejsce dla nowoczesnej wizytówki potęgi Habsburgów. Budowa ruszyła w marcu 1858 roku. 1 maja 1865 roku cesarz uroczyście otworzył bulwar, choć rusztowania stały na nim jeszcze przez dekady. Wielkie nazwiska tamtej epoki, jak Theophil von Hansen i Gottfried Semper, latami dopracowywały muzea i teatry, które dziś definiują panoramę miasta. Ostatni element układanki, Ministerstwo Wojny, ukończono dopiero w 1913 roku. Dziś, jako miejsce wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO, Ring stanowi trwały pomnik epoki tuż przed upadkiem imperium.

Ringstraße to lekcja mistrzowska historyzmu. Zamiast trzymać się jednego wyglądu, XIX-wieczni architekci wybierali style z przeszłości tak, by pasowały do charakteru budynku. Weźmy austriacki Parlament. Theophil von Hansen postawił na grecki neoklasycyzm, ponieważ to pierwotny styl demokracji. Kilka przecznic dalej Friedrich von Schmidt wybrał flamandzki neogotyk dla Rathaus (Ratusza), by nawiązać do niezależnego ducha średniowiecznych kupców. Opera Państwowa i Uniwersytet zachowują elegancję dzięki neorenesansowym fasadom. Ale wielkie budynki publiczne to tylko połowa historii. „Ringstraßenpalais”, takie jak Palais Epstein czy Palais Ephrussi, były prywatnymi rezydencjami zbudowanymi przez nowych bogaczy. Rodziny przemysłowców i bankierów chciały mieszkać wśród cesarzy, więc zatrudniały tych samych słynnych architektów do budowy domów, które były równie imponujące jak sąsiadujące z nimi urzędy.

Ring służy jako solidna granica 1. Dzielnicy. Prawie każda ważna ulica w centrum uchodzi właśnie na tę pętlę, co czyni ją idealnym punktem orientacyjnym. W jednej chwili jesteś w ciasnej, brukowanej uliczce ze średniowiecza, a w następnej stoisz na potężnym, szerokim na 57 metrów bulwarze. Jest tu też wyjątkowo zielono. Volksgarten znajduje się naprzeciwko Burgtheater i kryje ogromną kolekcję róż oraz Świątynię Tezeusza. Jeśli potrzebujesz przerwy, Burggarten oferuje spokojny trawnik za pałacem Hofburg, możesz też dołączyć do amatorów selfie przy złotym pomniku Johanna Straussa w Stadtpark. Na prawdziwie wiedeńską chwilę wytchnienia wpadnij do Café Landtmann. To stały punkt na mapie Ringstraße od 1873 roku. Zamów Melange, weź gazetę i obserwuj z miejsca przy oknie turkoczące tramwaje.

Nawet nie zawracaj sobie głowy obiektywem portretowym. Potrzebujesz szerokiego kąta, by mieć szansę zmieścić Parlament lub Kunsthistorisches Museum w jednym kadrze. Wyczucie czasu to podstawa. Przyjdź na złotą godzinę, gdy zachodzące słońce uderza w jasny kamień i nadaje całej ulicy miodowy kolor. Klasyczne ujęcie zrobisz przy zakręcie na Opernring. Możesz zgrać moment migawki tak, by uchwycić rozmazany, biało-czerwony tramwaj mknący obok pomnika. Doda to dynamizmu statycznej, imperialnej historii. Jeśli chcesz czystszej kompozycji, wykorzystaj drzewa w Rathauspark, by obramować wieże Ratusza. Możesz też pobawić się symetrią fontann na Maria-Theresien-Platz. Po prostu poczekaj, aż tłumy turystów przerzedzą się o zmierzchu, gdy zapalą się wieczorne światła. To wtedy Ring wygląda najbardziej filmowo.