Plachutta Wollzeile

Menu Plachutta Wollzeile to lekcja tradycji austro-węgierskiej. Pomiń dodatki i przejdź od razu do wołowiny. Możesz wybierać spośród dziesięciu różnych cięć, ale chudy Tafelspitz lub marmurkowy Schulterscherzel to najmądrzejsze wybory. To spektakl w trzech aktach. Najpierw pijesz czysty, intensywny bulion. Następnie rozsmarowujesz tłusty szpik na tostowanym żytnim chlebie z odrobiną soli. Na koniec jesz samą wołowinę, podaną z ostrym sosem jabłkowo-chrzanowym i kremowym sosem szczypiorkowym. Proste i doskonałe. Jeśli nie masz ochoty na wołowinę, ich Wiener Schnitzel to jeden z najlepszych w mieście. Jest cienki, złocisty i odpowiednio usmażony na klarowanym maśle. Na deser zamów Kaiserschmarrn. Te rwane, karmelizowane omlety są sycące, ale warte każdego kęsa. Dobierz do nich mocną wiedeńską kawę. Nie będziesz potrzebować jedzenia przez resztę dnia.

To miejsce tętni życiem. To energiczne skrzyżowanie dróg, gdzie lokalni prezesi dobijają targów, a babcie świętują urodziny. Obsługa nosi wizytowe stroje, ale porusza się z energiczną, konkretną wydajnością. Widzieli już wszystko. Jeśli jesteś tu pierwszy raz, nie martw się o etykietę. Kelnerzy pokażą Ci, jak zabrać się za kości szpikowe bez robienia bałaganu. Jest wytwornie, ale gwarno. Dźwięk srebra uderzającego o porcelanę stanowi stałe tło dla rozmów. Mimo obsługi setek gości dziennie, nigdy nie masz wrażenia przebywania w fabryce. To raczej celebracja. Usiądziesz przy stołach z wykrochmalonymi obrusami i ciężkimi sztućcami, w otoczeniu zielonych akcentów, które krzyczą: Stary Wiedeń. To taki rodzaj sali, który sprawia, że chcesz usiąść prosto i zamówić drugą butelkę austriackiego Rieslinga. Pamiętaj jednak o rezerwacji. Nawet we wtorek zdobycie stolika w Plachutta Wollzeile bez niej to ryzyko, które zazwyczaj kończy się porażką.

Wiedeńscy smakosze są wybredni. Nie gonią za kulinarnymi nowinkami. Przychodzą do Plachutta Wollzeile, bo jakość nie spadła tu od czterdziestu lat. Wołowina pochodzi wyłącznie z austriackiego wolnego wybiegu. Przepisy są nienaruszalne. Dla wielu mieszkańców niedziela tutaj to niepodlegająca dyskusji rodzinna tradycja. To miejsce łączy nowoczesne miasto z jego cesarską przeszłością za pomocą jednego miedzianego garnka. Nie przychodzą tu dla „konceptu” czy kuchni „fusion”. Przychodzą dla komfortu płynącego z idealnego bulionu i chrupkości przewidywalnego sznycla. To miejsce godne zaufania. Szczere. I w mieście, które czasem może wydawać się muzeum dla turystów, Plachutta pozostaje żywym elementem wiedeńskiej kultury. To tutaj miasto przychodzi, by poczuć się sobą.