Brasserie Palmenhaus

Przekroczenie progu lokalu przypomina wejście na plan filmowy. Skala jest ogromna. Sklepienia i żelazne żebra nadają przestrzeni monumentalny, przewiewny charakter, który nigdy nie przytłacza. Potężne egzotyczne rośliny działają jak zielone ściany między stolikami – jest intymnie, a zarazem przestronnie. Spotkasz tu prawdziwy miks ludzi. Po lewej stały bywalec czyta gazetę przy jajku na miękko, po prawej podróżnicy fotografują architekturę. Około 19:00 światła przygasają, a energia rośnie – miejsce zmienia się w prawdziwy bar. Obsługa to profesjonaliści. Radzą sobie z ruchem z klasyczną wiedeńską sprawnością, ale nie są chłodni. Ubierz się tak, jak lubisz. Niezależnie od tego, czy masz na sobie garnitur, czy właśnie wyszedłeś z muzeum Albertina w trampkach, będziesz tu pasować.

Kuchnia nie bazuje wyłącznie na widokach. Podejście do składników jest tu bardzo poważne. Jeśli chcesz klasyki, zamów Wiener Schnitzel. To ekologiczna cielęcina, cienko rozbita i usmażona tak, że panierka faluje jak złota chmura. Bije na głowę słynne pułapki turystyczne w centrum. Menu nie jest jednak skansenem. Serwują świetnego grillowanego sandacza z kapustą szampańską oraz wyrazistego cheeseburgera z dojrzewającej wołowiny. Wegetarianie też nie są pomijani – warto spróbować pierożków z kozim serem i pesto orzechowym. Karta win to gratka dla fanów lokalnych szczepów, z dużą ofertą Grüner Veltliner i Blaufränkisch z pobliskich winnic. Jeśli potrzebujesz tylko przerwy, przeszklona gablota z ciastami przy wejściu jest niebezpiecznie kusząca. Ciasto dyniowo-czekoladowe nie bez powodu jest lokalną legendą.

Wiedeńska kultura kawiarniana bywa czasem nieco skostniała. Brasserie Palmenhaus to na to idealne lekarstwo. Ma historię, ale nie ma w niej kurzu. Latem mieszkańcy traktują taras jak własne podwórko. Rozpościera się z niego widok na pomnik Mozarta i bujne trawniki Burggarten. To najlepszy punkt w 1. dzielnicy na drinka o złotej godzinie. Trudno o lepsze miejsce na ucieczkę przed szarym zimowym dniem niż to wilgotne, zielone schronienie. To przestrzeń, która regeneruje. Ponadto nacisk na ekologiczne składniki sprawia, że jedzenie naprawdę ma smak. To nie jest jednorazowy chwyt marketingowy. Ludzie wracają, bo jakość jest stała, a otoczenie pozostaje bezkonkurencyjne. To wiedeńska klasyka.