Austriacka Biblioteka Narodowa

Kolekcja narodziła się w 1368 roku, kiedy książę Albert III zaczął gromadzić iluminowane manuskrypty. Jednak oszałamiające wnętrze, które widzimy dzisiaj, powstało znacznie później. Cesarz Karol VI pragnął przestrzeni, która odzwierciedlałaby intelektualną potęgę imperium. W 1723 roku zatrudnił Johann Bernhard Fischer von Erlach do budowy Sali Państwowej. Prace nad konstrukcją trwały trzy lata, a kolejne cztery Daniel Gran spędził na malowaniu sufitu. Przez długi czas dostęp do środka mieli tylko członkowie rodziny królewskiej i ich najbliższe otoczenie. Zmieniło się to w 1920 roku. Po upadku imperium państwo przejęło bibliotekę i otworzyło jej drzwi dla szerokiej publiczności. Przestała być prywatnym skarbcem, stając się biblioteką narodową, którą znamy dzisiaj.

Sala Państwowa to majstersztyk barokowego teatru. Cesarz Karol VI nie chciał po prostu biblioteki – pragnął pomnika własnego intelektu. Johann Bernhard Fischer von Erlach zaprojektował 77-metrową galerię, która przypomina bardziej katedrę niż czytelnię. Ciemne, orzechowe regały pną się ku sufitowi, urozmaicone białym marmurem i złotymi wykończeniami. Prawdziwym magnesem jest jednak kopuła, wznosząca się 30 metrów nad podłogą. Fresk Daniela Grana z 1730 roku przedstawia apoteozę cesarza. To czysta propaganda, ale zachwycająca. Skrzydła sali mają swój unikalny charakter: „skrzydło wojenne” poświęcone jest tematyce militarnej, podczas gdy „skrzydło pokoju” wychodzi na pałac, prezentując obrazy nieba i ładu. Zwróć uwagę na marmurowe posągi władców z rodu Habsburgów – trzymają tu straż od stuleci.

Na półkach spoczywa około 200 000 książek wydrukowanych między 1501 a 1850 rokiem. To migawka całej ludzkiej wiedzy tamtych czasów: teologia, nauka i filozofia, wszystko oprawione w pozłacaną skórę. Nie można ich dotykać, ale sam widok wystarczy. Największe wrażenie robi biblioteka księcia Eugeniusza Sabaudzkiego. Był on legendarnym dowódcą o bardzo kosztownym guście. Jego 15 000 książek, oprawnych w czerwoną, niebieską i żółtą marokańską skórę, znajduje się tuż pod główną kopułą. W tamtych czasach jego kolekcja była warta więcej niż jego pałac. Jeśli chcesz coś faktycznie przeczytać, sprawdź projekt Austrian Books Online – biblioteka zeskanowała każdą stronę tych woluminów, więc możesz przeglądać historię Habsburgów na swoim telefonie.

Zatrzymaj się w centrum sali, by zobaczyć posąg cesarza Karola VI wykuty w marmurze. Antonio Corradini przedstawił go jako „Herkulesa Muz”, co jest tak skromne, jak można się spodziewać po Habsburgu. Następnie odszukaj cztery potężne barokowe globusy autorstwa Vincenzo Coronelli. Mają ponad metr szerokości i pokazują ziemię oraz gwiazdy dokładnie tak, jak widzieli je XVII-wieczni odkrywcy. Są niezwykle misterne i zaskakująco dokładne jak na tamte czasy. Sala zmienia się również w ciągu roku, goszcząc wystawy czasowe z archiwum liczącego 12 milionów obiektów. Możesz trafić na oryginalne partytury Mozarta lub starożytne egipskie papirusy. Warto sprawdzić godziny otwarcia Austrian National Library, by dowiedzieć się, co jest aktualnie prezentowane.