Albertina

Historia Albertina rozpoczęła się od urzędu dworskiego na Augustinian Bastion pod koniec XVII wieku. Do 1744 roku hrabia Silva-Tarouca przekształcił go w pałac. Później wprowadził się tu książę Albert Kazimierz Sasko-Cieszyński wraz z żoną Marią Krystyną i w 1776 roku zaczęli gromadzić zbiory graficzne. Stały się one fundamentem muzeum w 1805 roku. Przez lata był to ośrodek władzy Habsburgów – mieszkał tu arcyksiążę Karol po pokonaniu Napoleona pod Aspern-Essling. W 1945 roku alianckie bomby niemal zrównały to miejsce z ziemią, a naprawa trwała dziesięciolecia. Gruntowna renowacja w 2003 roku dodało nowoczesne wejście, które widzimy dzisiaj, ostatecznie łącząc imperialne fundamenty z duchem XXI wieku.

Ogrom tutejszej sztuki jest niesamowity. Wszystko zaczyna się od kolekcji grafiki. Książę Albert Kazimierz zapoczątkował ją w 1776 roku, a dziś w archiwach znajduje się 65 000 rysunków i milion odbitek. Nie zobaczysz ich wszystkich naraz – prace na papierze nie lubią światła, więc muzeum prezentuje je rotacyjnie na wystawach czasowych. Jeśli dopisze Ci szczęście, trafisz na dzieła mistrzów renesansu lub baroku. Prawdziwym filarem jest Batliner Collection. Trafiła tu w 2007 roku i uczyniła z Albertina w Vienna potęgę sztuki nowoczesnej. Spacerując po salach, zobaczysz 130 lat ewolucji europejskiej sceny artystycznej. Zaczyna się od miękkiego światła Moneta i Degasa, by przejść do ostrych, surowych linii niemieckiego ekspresjonizmu, a kończy na rosyjskiej awangardzie. Muzeum opiekuje się także potężnymi archiwami fotografii i architektury. Między tym budynkiem a Albertina Modern, zgromadzono tu każdy główny nurt od XV wieku do dziś. To niezbędne źródło wiedzy dla każdego, komu sztuka nie jest obojętna.

To miejsce to architektoniczny tort warstwowy. Znajduje się na Augustinian Bastion, rzadkim fragmencie oryginalnych fortyfikacji miejskich, którego nie wyburzono. To wzniesienie sprawia, że muzeum dumnie góruje nad ulicą. Przez wiek był to największy pałac mieszkalny Habsburgów. Ten prestiż wciąż czuć w dwudziestu State Rooms na pierwszym piętrze. To nie są rekonstrukcje – to oryginalne komnaty ze złotymi zdobieniami, kryształowymi żyrandolami i meblami w stylu francuskiego cesarstwa. Apartament Hiszpański i Złoty Gabinet są szczególnie efektowne. Jednak renowacja z 2003 roku autorstwa Hansa Holleina zmieniła zasady gry. Dodał on „Soravia Wing”, 64-metrowe tytanowe zadaszenie, które przecina powietrze nad klasyczną fasadą. To agresywny, futurystyczny wybór. Niektórzy mieszkańcy go nienawidzą, inni uwielbiają. Tak czy inaczej, definiuje on sylwetkę budynku i przypomina, że Vienna nie jest tylko muzeum przeszłości.

Zignoruj inne pokusy i udaj się prosto do „Monet to Picasso”. To stałe serce muzeum. Zobaczysz lilie wodne Moneta, tancerki Degasa i portrety Renoira wiszące obok siebie. Wybór prac Picassa jest równie imponujący, obejmując wszystko od wczesnego kubizmu po późny surrealizm. Po sztuce nowoczesnej cofnij się w czasie w Hall of the Muses. To ogromna, wystawna sala jadalna wyłożona stiukowym marmurem i posągami Apolla. To taki typ pomieszczenia, przy którym Twoje własne mieszkanie wydaje się pudełkiem po butach. Do tego dochodzi grafika. Największe nazwiska to „Młody zając” oraz „Modlące się dłonie” Dürera. Są one światowej sławy dzięki niesamowitej szczegółowości. Większość czasu spędzają w ciemnych skarbcach z kontrolowaną temperaturą, aby nie wyblakły, ale muzeum często wystawia ich idealne faksymile. Kiedy oryginały pojawiają się na wystawach specjalnych, spodziewaj się kolejek – warto jednak poczekać.