MuseumsQuartier w Wiedniu

Historia MQ zaczęła się od koni, a nie od sztuki wysokiej. W 1715 roku cesarz Karol VI zlecił Johann Bernhard Fischer von Erlach budowę potężnych stajni cesarskich tuż obok pałacu Hofburg. Do 1725 roku barokowy kompleks mieścił 600 królewskich wierzchowców. W latach 50. XIX wieku do układu dołączyła neoklasyczna Zimowa Szkoła Jazdy, aby zapewnić jeźdźcom więcej przestrzeni. Sytuacja zmieniła się po upadku Austro-Węgier. W 1922 roku teren stał się Messepalast, rozległym terenem targowym. Tak pozostało przez dziesięciolecia, aż miasto postanowiło zrealizować ambitny plan. W 1998 roku architekci Ortner & Ortner rozpoczęli wartą 150 milionów euro modernizację, aby przekształcić to miejsce w centrum kultury współczesnej. MuseumsQuartier Wien zostało ostatecznie otwarte w 2001 roku, łącząc stare kamienne łuki z ostrymi formami szkła i wapienia. Ostatni akcent dodano w 2020 roku w postaci MQ Libelle – eleganckiego tarasu na dachu, który zmienił szczyt Leopold Museum w publiczny punkt widokowy.

MuseumsQuartier Wien to pokaz mistrzowski tego, jak łączyć stary kamień z nowymi ideami. Kompleks otoczony jest najdłuższą barokową fasadą w mieście – to 355-metrowy odcinek historii, który niegdyś chronił konie Habsburgów. Jednak po przekroczeniu bram nastrój się zmienia. Nagle stajesz między dwoma architektonicznymi gigantami zaprojektowanymi przez Ortner & Ortner. Po jednej stronie znajduje się Leopold Museum, lśniący sześcian z białego wapienia muszlowego, jakby wyjętego prosto z Danube. Naprzeciwko wyrasta mumok, mroczna i zakrzywiona forteca z porowatego szarego bazaltu. To celowe zderzenie światła i cienia. Ewolucja trwała dalej w 2020 roku, kiedy na dachu „wylądowała” MQ Libelle. Ten szklany pawilon wygląda jak ważka przycupnięta na krawędzi Leopold Museum. Dzięki zadaszeniu zaprojektowanemu przez Evę Schlegel i iluminacjom Brigitte Kowanz, stanowi on nowoczesną koronę dla dawnego cesarskiego obiektu.

Dziedzińce są świetne, ale to kolekcje wewnątrz są prawdziwymi hitami. Jeśli interesuje Cię wiedeński modernizm, Leopold Museum to Twój pierwszy przystanek. Znajduje się tu największa na świecie kolekcja prac Egona Schielego, a także te klasyki Gustava Klimta ze złotymi płatkami, które widziałeś na każdej pocztówce. Po rzeczy dziwne i wspaniałe udaj się na drugą stronę placu do mumok. Wnętrze to minimalistyczny labirynt Pop Artu oraz surowych, prowokacyjnych prac wiedeńskich akcjonistów. Nie omiń też Kunsthalle Wien w dawnej Zimowej Szkole Jazdy. To surowa, industrialna przestrzeń, w której odbywają się zmienne wystawy światowej sztuki współczesnej. Nie wszystko jest tu też tylko dla dorosłych. Muzeum dla dzieci ZOOM posiada strefę „Ocean” dla maluchów i laboratoria technologiczne dla starszych dzieci. Nawet korytarze ze sklepieniami kolebkowymi między budynkami służą jako miniaturowe muzea komiksu i literatury. Każdy kąt jest wykorzystany kreatywnie.

Zabierz obiektyw szerokokątny. Najlepsze ujęcie to kontrast między białym wapieniem Leopold Museum a ciemnym bazaltem mumok. Poczekaj do późnego popołudnia, kiedy słońce uderza w biały kamień, sprawiając, że cały dziedziniec promienieje. Aby uzyskać bardziej lokalny klimat, sfotografuj Enzi. Te geometryczne leżaki dają potężny zastrzyk koloru na tle szarego bruku, zwłaszcza gdy są oblegane przez mieszkańców. Zima jest inna – warto uchwycić projekcje świetlne i parę unoszącą się ze stoisk z ponczem. Ale najlepsze ujęcie wykonasz z zewnętrznej windy jadącej do MQ Libelle. Z tego dachu możesz ująć w kadrze bliźniacze kopuły muzeów przy Maria-Theresien-Platz z iglicą St. Stephen's Cathedral w tle. Celuj w zachód słońca. Światło idealnie oświetla wtedy dachy miasta.