Muzeum Leopolda

Leopold Museum powstało, ponieważ student medycyny Rudolf Leopold nie potrafił przestać kupować sztuki. W latach 50. on i jego żona Elisabeth zaczęli polować na austriacki modernizm w czasach, gdy Egon Schiele był uważany za postać marginalną. Spędzili pięć dekad, gromadząc ponad 5,000 prac za kwoty, które wówczas były skromne. W 1994 roku Republika Austrii i Bank Narodowy pomogły przekształcić ten prywatny zbiór w fundację publiczną. Ta wapienna forteca została ostatecznie otwarta 22 września 2001 roku jako filar MuseumsQuartier. Rudolf kierował placówką aż do swojej śmierci w 2010 roku. Dziś skarbiec mieści ponad 8,300 obiektów, co czyni go głównym strażnikiem dziedzictwa Schielego na świecie.

Stała kolekcja to głębokie zanurzenie w psychiczne napięcia Austrii końca XIX wieku. Zaczniesz od ozdobnego szlifu Secesji Wiedeńskiej, by potem zderzyć się ze ścianą ekspresjonistycznego niepokoju. W centrum znajduje się wystawa „Wiedeń 1900”, która udowadnia, że sztuka nie powstawała w próżni. Był to czas wielkiego blichtru i jeszcze większej trwogi. Oczywiście, prawdziwym powodem wizyty jest Schiele. Muzeum posiada najbardziej kompletną kolekcję jego dzieł na świecie, w tym 40 obrazów olejnych i około 200 rysunków. Możesz obserwować, jak jego styl zmienia się w czasie rzeczywistym – od naśladowania Klimta po malowanie skóry, która wygląda jak posiniaczona przez duszę. To mocne przeżycie. Aby zrównoważyć te surowe emocje, skieruj się do sekcji Gustava Klimta. Nie jest tak obszerna jak zbiór Schielego, ale obfituje w hity śledzące jego drogę od malarza akademickiego do lidera buntowników. Dodaj do tego prace Kokoschki i Gerstla, a otrzymasz pełną, poruszającą mapę narodzin sztuki nowoczesnej.

Skup się na najważniejszych dziełach, inaczej wyjdziesz z poczuciem niedosytu. Zacznij od obrazu „Śmierć i życie” Gustava Klimta. To potężne, alegoryczne dzieło, w którym szkielet Śmierci spogląda na kolorowy stos śpiących ludzi. Wzory są hipnotyzujące. Jednak prawdziwą ikoną jest „Portret Wally Neuzil” Schielego. Nie bez powodu nazywa się go „wiedeńską Moną Lisą”. To przenikliwe, czułe spojrzenie na kochankę artysty, z burzliwą historią sądową dotyczącą sztuki zrabowanej przez nazistów w tle. Obraz jest niewielki, ale dominuje nad całą salą. Po obejrzeniu płócien poszukaj wystaw Wiener Werkstätte. To nie są tylko „stare krzesła”. Zobaczysz ręcznie robione srebra i meble Kolomana Mosera oraz Josefa Hoffmanna. Wierzyli oni w „totalne dzieło sztuki”, gdzie nawet cukiernica była arcydziełem. To pokazuje, jak chciała żyć wiedeńska elita: w otoczeniu designu z najwyższej półki w każdym zakątku domu.

Budynek zaznacza swoją obecność, zanim jeszcze kupisz bilety do Leopold Museum. To wysoki na 24 metry blok z wapienia muszlowego Vratsa wydobytego znad Dunaju. Biały kamień to celowy, milczący manifest przeciwko ozdobnej, przeładowanej architekturze cesarskiej pobliskiego Hofburg. Wewnątrz króluje światło. Wysokie na 19 metrów szklane atrium stanowi kręgosłup budynku, dzięki czemu nie sposób się zgubić. Będziesz stąpać po solidnym dębowym parkiecie i podziwiać mosiężne detale, które sprawiają wrażenie luksusowych, ale nie krzykliwych. Architekci mądrze zaplanowali też sposób ekspozycji. Wyższe piętra wykorzystują długie okna, by wpuścić naturalne wiedeńskie słońce, podczas gdy poziomy podziemne posiadają zaawansowane technologicznie świetliste sufity, chroniące wrażliwy papier. Niezależnie od tego, czy patrzysz na kruchą akwarelę Schielego, czy na ogromny obraz olejny Klimta, oświetlenie jest chirurgicznie precyzyjne. To funkcjonalna, piękna maszyna do obcowania ze sztuką.