Mucha Museum - Oryginalne od 1998 roku

Muzeum zostało otwarte 13 lutego 1998 roku, tuż po postrewolucyjnym boomie kulturalnym w Prague. Zaczęło się od porozumienia między Mucha Foundation a szwajcarskim przedsiębiorcą Sebastianem Pawlowskim w tym historycznym pałacu. Przez ponad dwadzieścia lat korzystano z kolekcji fundacji. Sytuacja zmieniła się jednak na początku 2024 roku. Fundacja wycofała się po sporze prawnym. Muzeum szybko zmieniło strategię. Zamiast tego zabezpieczono i zainstalowano prestiżową kolekcję Ivana Lendla. Obecnie budynek przy Panská 7 pozostaje otwarty z prawie stoma oryginalnymi plakatami. To wciąż najważniejsze miejsce dla fanów Muchy. Pozostaje pierwszą tego typu instytucją na świecie.

Trzonem muzeum jest obecnie ogromna prywatna kolekcja Ivana Lendla. Zanim został ikoną tenisa, Lendl miał obsesję na punkcie Muchy. Zaczął kupować jego dzieła w latach 80. Ostatecznie zebrał ponad 150 plakatów i szkiców. Eksperci twierdzą, że to najdoskonalszy zbiór litografii Muchy na świecie.

Kolekcja przeszła burzliwą drogę na adres Panská 7. W 2013 roku pobiła rekordy popularności w Municipal House. Następnie kupił ją Richard Fuxa. Obecnie właścicielami dzieł są Portu Gallery i WOOD & Co. Chcieli oni zatrzymać całą kolekcję w Prague. Zapobiegło to zniknięciu sztuki w prywatnych skarbcach. Zależy im, aby pozostała ona dostępna dla publiczności.

Wszystko tutaj jest w doskonałym stanie. Lendl kupował tylko najlepsze odbitki, jakie mógł znaleźć. Kolory wciąż są ostre i wyraziste. Nie znajdziesz tu cyfrowych kopii. To autentyczne artefakty z epoki Belle Époque. Możesz dostrzec każdą najmniejszą linię i zawijas. Jakość papieru i atramentu jest dokładnie taka sama, jak ponad sto lat temu.

Mucha zamienił reklamy w sztukę piękną. Galerie pokazują, jak to zrobił. Gwiazdą jest plakat Gismonda z 1894 roku. Stworzył go dla Sarah Bernhardt. To zmieniło wszystko. Jest to wysoka, wąska litografia, która wygląda jak religijny zwój. Wykorzystuje postacie naturalnej wielkości i mozaikowe wzory.

Ten jeden plakat uczynił Muchę gwiazdą. Podpisał długoterminowy kontrakt z Bernhardt i zaczął pracować dla światowych marek. Zobaczysz reklamy dla Moët & Chandon i Nestlé. Sprzedawał raczej nastrój niż zwykłe mydło czy wino. Używał botanicznych obramowań i eleganckich kobiet, aby produkty wyglądały na luksusowe. Ten styl zdefiniował ówczesny wygląd całego Paryża.

Przyjrzyj się uważnie stronie technicznej. Używał wielu kamieni litograficznych do nakładania warstw atramentu. W ten sposób uzyskał te miękkie złota i brązy. To powolny, żmudny proces. Na żywo można zobaczyć warstwy farby. Nadaje to plakatom głębię, którą zazwyczaj widać tylko na obrazach olejnych. To zatarło granicę między reklamą a sztuką. Był prawdziwym mistrzem prasy drukarskiej.

Mucha chciał, aby sztuka była dla każdego. Nie uważał, że piękno należy wyłącznie do bogatych salonów czy muzeów. Dlatego stworzył 'panneaux décoratifs'. Były to niedrogie zestawy rycin dla domów klasy średniej. W zasadzie przybliżył sztukę wysoką masom. Chciał, aby ludzie na co dzień obcowali z pięknem.

Najsłynniejsze zestawy możesz zobaczyć właśnie tutaj. Znajdziesz wśród nich 'The Four Seasons' i 'The Flowers' obok 'The Precious Stones'. Oświetlenie muzeum świetnie nadaje się do dostrzegania detali. Mucha używał kobiecych postaci do reprezentowania abstrakcyjnych idei, takich jak czas. Często dawał im geometryczną aureolę, aby nadać im święty wygląd.

Zauważysz też jego morawskie korzenie. Pracował w Paryżu, ale wciąż wykorzystywał słowiańskie wzory i projekty haftów. Eksportował czeską tożsamość do reszty Europy. Był to sposób na zaprezentowanie swojego dziedzictwa światu, a nie tylko tworzenie ładnych obrazków. To był niezwykle wyrafinowany sposób na promowanie narodowej dumy poprzez komercyjne prace.

Muzeum pokazuje coś więcej niż tylko ukończone dzieła sztuki. Wprowadza cię w sam proces twórczy. Odtworzono tu paryskie studio Muchy, używając jego prawdziwych mebli. Zobaczysz jego biurko, sztalugę i narzędzia, których używał na co dzień. Dzięki temu sztuka wydaje się bardziej realna. Chodzi o codzienną pracę, a nie tylko o inspirację.

Ściany pokryte są materiałami przygotowawczymi. Znajdują się tam szkice grafitowe i rysunki strukturalne. Pokazują one matematykę stojącą za sztuką. Mucha był bardzo rygorystyczny w kwestii anatomii i proporcji. Możesz porównać niedbały szkic z gotowym plakatem. Pokazuje to, ile wysiłku włożono w ten 'lekki' wygląd. Widzisz linie siatki i poprawki.

Sprawdź też stare zdjęcia. Mucha używał aparatu fotograficznego, aby pomóc sobie w oświetleniu i układaniu draperii na swoich modelach. Spędzał czas z ludźmi takimi jak Paul Gauguin. Te zdjęcia nadają twarz nazwisku. Widzisz człowieka stojącego za plakatami. To zamienia pałac w sanktuarium dla jego procesu twórczego. Możesz naprawdę poczuć jego życie w Paryżu.