Hongaarse Nationale Galerie

Buda Royal Palace is al sinds de 13e eeuw een koninklijke zetel, maar dit museum is een moderne toevoeging. Het werd in 1957 opgericht om Hongaarse kunst een eigen thuis te geven. De galerie verhuisde in 1975 naar het paleis na een ingrijpende naoorlogse herbouw. Tijdens de Siege of Budapest in 1944-45 brandde het paleis volledig uit. Toen de socialistische regering het in de jaren zestig herbouwde, namen ze een besluit dat nog steeds stof doet opwaaien: ze stripten de Habsburg-interieurs volledig. Ze vervingen de sierlijke vertrekken door de neutrale, strakke zalen die je vandaag de dag ziet. Nu vult het museum de vleugels A, B, C en D. Het is een culturele overlevende, gebouwd op de resten van de oude monarchie.

De indeling is een chronologische wandeling door de Hongaarse geschiedenis. Begin op de begane grond bij het Lapidarium. Dit is een verzameling stenen fragmenten die het verhaal vertellen van de architectonische veranderingen van het kasteel zelf. Maar de echte reden voor een bezoek vind je op de eerste verdieping. De laatgotische gevleugelde altaarstukken zijn ongelooflijk. Dit zijn enorme, vergulde houten structuren die gered zijn uit kerken in heel het oude Hongarije. Ze zien in de oude Throne Room geeft een extra dimensie aan de ervaring. Dan is er de 19e-eeuwse sectie, het tijdperk van de nationale identiteit. Zoek naar Mihály Munkácsy; zijn werk is sfeervol en intens. Stukken zoals "The Condemned Cell" gebruiken licht en schaduw op een manier die niet onderdoet voor de beste Europese meesters. Je ziet hier ook de romantische landschappen van Károly Markó de Elder en Bertalan Székely's interpretaties van tragische geschiedenis. Eindig ten slotte in de 20e eeuw, waar de verschuiving naar het modernisme zichtbaar is. De schilders van de Nagybánya-kolonie brachten zonlicht in hun werk. En dan is er de visionaire Tivadar Csontváry Kosztka. Zijn "Ruins of the Greek Theatre at Taormina" is een kleurrijk meesterwerk dat nergens anders op lijkt. Het is vreemd en briljant.

Laat je niet misleiden door de buitenkant. Hoewel de architecten Miklós Ybl en Alajos Hauszmann een neobarokke schil ontwierpen, is de binnenkant puur functioneel. Na de belegering van 1945 wilde de communistische regering geen koninklijke weelde; ze zagen het als een overblijfsel van een decadent verleden. Ze ruimden de ruïnes op en bouwden in plaats daarvan minimalistische galerieën. Het is een effectieve ruimte voor kunst, zelfs zonder het bladgoud van vroeger. Houd je ogen open voor de weinige koninklijke resten die er nog zijn. De koepel is de belangrijkste. Deze werd eenvoudiger herbouwd dan het origineel, maar is nog steeds een technisch hoogstandje. Loop naar buiten op de balustrade voor een panoramisch uitzicht over de skyline van Pest en de Buda Hills. Het is de klim meer dan waard. Voor iets echt hardschillings ga je naar beneden. De Palatine Crypt is het enige interieur dat de oorlog intact heeft overleefd. Het was dichtgemetseld en essentieel vergeten, wat de marmeren sarcofagen en fresco's redde van de sloophamer. Het is er donker en sfeervol, als een echte tijdcapsule, maar je moet wel vooraf reserveren om binnen te komen.