Plac Ratuszowy

Zanim architekt Friedrich von Schmidt wziął go w swoje ręce, teren ten stanowił Josefstädter Glacis. Był to płaski, nudny plac defilad, gdzie żołnierze ćwiczyli poza murami miasta. Zmieniło się to w 1858 roku, gdy stare fortyfikacje ustąpiły miejsca Ringstraße. Burmistrz Cajetan Felder spędził lata na odbieraniu ziemi wojsku, ostatecznie zdobywając teren w 1870 roku. Budowa ratusza rozpoczęła się w 1873 roku i pochłonęła około 30 milionów cegieł, zanim zakończono ją dekadę później. W tym samym roku dodano park, aby złagodzić surowość kamiennej zabudowy. Na początku XX wieku plac krótko nosił imię kontrowersyjnego burmistrza, Dr. Karl Lueger, ale na szczęście w 1926 roku na stałe powrócił do nazwy Rathausplatz.

Rathausplatz to popis XIX-wiecznego ego. Układ jest idealnie symetryczny, zaprojektowany tak, by przyciągać wzrok prosto z Ringstraße do głównych drzwi ratusza. To agresywny kawałek planowania urbanistycznego, który aż krzyczy o pewności siebie mieszczan. Sam Wiener Rathaus to neogotycka obsesja Friedricha von Schmidta, zbudowana w latach 1872–1883. Do ukończenia prac potrzeba było 40 000 metrów sześciennych kamienia naturalnego. Spójrz na balkony i kamienne maswerki – przypominają bardziej katedrę lub flamandzki ratusz niż siedzibę lokalnych władz. Jest też Rathausmann. Cesarz Franz Joseph słynął z zasady, że żaden świecki budynek nie może być wyższy niż pobliski 99-metrowy Votivkirche. Schmidt trzymał się litery prawa, budując wieżę o wysokości 97,9 metra, ale oszukał system, stawiając na jej szczycie 3,4-metrowego żelaznego rycerza. Wliczając sztandar, rycerz wznosi się na 103 metry. Klasyczna wiedeńska luka prawna.

Stoisz w samym środku wiedeńskiego kwartału władzy. Bezpośrednio naprzeciwko placu znajduje się Burgtheater, teatr narodowy wyglądający jak renesansowy pałac. Skręć na południe, a zobaczysz greckie kolumny budynku Austrian Parliament Building. To uderzająca mieszanka stylów, która o dziwo do siebie pasuje. Rathauspark pełni rolę bufora po obu stronach placu, oferując labirynt fontann i posągów, gdy tłumy stają się zbyt gęste. W cieniu drzew znajdziesz pomniki królów walca, takich jak Johann Strauss Sr. czy Joseph Lanner. To świetne miejsce na szybkie espresso. Idąc dwie minuty na północ, dojrzysz University of Vienna, a tuż za nim bliźniacze wieże Votivkirche. Wszystko jest połączone liniami tramwajowymi D, 1 i 71, co czyni to miejsce najwygodniejszą bazą wypadową na intensywne zwiedzanie.

Nie zawracaj sobie głowy kijkiem do selfie. Potrzebujesz szerokokątnego obiektywu, by mieć szansę zmieścić skrzydła ratusza w jednym kadrze. Najlepsze ujęcie uzyskasz ze wschodniej krawędzi placu, tuż przy wejściu do Burgtheater. To ustawienie idealnie wyrównuje Cię z centralną osią, zapewniając symetryczny widok. Poranne światło ładnie oświetla park, ale Rathausplatz vienna naprawdę budzi się do życia podczas „błękitnej godziny”. To wtedy włączają się reflektory, zmieniając szary kamień w arcydzieło złota i cieni. Użyj statywu (lub bardzo stabilnej ręki), by uchwycić ten blask bez rozmycia. Zimą poluj na efekt bokeh z tysiącami lampek choinkowych zawieszonych na drzewach. Jeśli jesteś tu w styczniu, użyj długiego czasu naświetlania na łyżwiarzy w Wiener Eistraum, aby uzyskać te upiorne smugi ruchu na tle statycznej, oświetlonej fasady.