Belweder

Książę Eugeniusz Sabaudzki zatrudnił Johanna Lukasa von Hildebrandta, aby zaprojektował to miejsce jako letnią ucieczkę od zgiełku. Dolny Belweder ukończono w 1716 roku, a wspanialszy Górny Belweder w 1723. Po śmierci księcia posiadłość przejęła cesarzowa Maria Theresa. Wyprzedzała ona swoją epokę – w 1781 roku otworzyła Cesarską Galerię Obrazów dla publiczności, tworząc jedno z pierwszych muzeów publicznych na świecie. Losy kompleksu bywały trudne: bombardowania podczas II wojny światowej wyrządziły poważne szkody i dopiero w 1953 roku pałace odzyskały dawną świetność. Kompleks był też świadkiem narodzin nowoczesnego państwa, gdy 15 maja 1955 roku w Sali Marmurowej Górnego Belwederu podpisano Austriacki Traktat Państwowy.

Tutejsza sztuka obejmuje 800 lat historii, ale prawdziwym magnesem jest złoto z przełomu wieków. Górny Belweder mieści najważniejszą kolekcję wiedeńskiego modernizmu. Zobaczysz tu z bliska „The Kiss” i „Judith” Klimta – ich blask jest niesamowity i warty każdego euro. Ale spójrz głębiej. Powykręcane, psychologiczne portrety Egona Schielego stanowią surowy kontrast dla dekoracyjnego stylu Klimta. Tuż obok znajdziesz też gigantów impresjonizmu, jak Monet i Rodin. Schodząc w dół wzgórza, w Dolnym Belwederze i Stajniach Pałacowych klimat staje się mroczniejszy i spokojniejszy. Czekają tam gotyckie ołtarze i średniowieczne rzeźby w drewnie, które wydają się odległe o lata świetlne od blichtru wyższych pięter. Jeśli szukasz czegoś bardziej współczesnego, udaj się do pawilonu Belvedere 21 na sztukę powojenną i nowoczesną.

To barokowa architektura w swojej najbardziej pewnej siebie formie. Hildebrandt zaprojektował Górny Belweder z zielonymi miedzianymi kopułami i fasadą, która miała krzyczeć o bogactwie i statusie właściciela. Wchodząc do Sala Terrena, napotkasz gigantyczne figury atlasów podtrzymujących dach. Schody poprowadzą Cię do Sali Marmurowej – to dwupiętrowa eksplozja czerwonawego marmuru i pozłacanych stiuków. Spójrz na fresk sufitowy autorstwa Carlo Innocenzo Carlone. To dokładnie to pomieszczenie, w którym Austria odzyskała niepodległość w 1955 roku. Na zewnątrz ogrody spinają oba pałace. Dominique Girard, który uczył się fachu u twórcy Wersalu, zaprojektował tutejsze tarasy. Zacznij od góry i schodź obok fontann i posągów sfinksów. Układ jest symboliczny (Olimp na górze, żywioły na dole), ale Ty prawdopodobnie skupisz się na odbiciu pałacu w południowym stawie – to klasyczne ujęcie z Vienna.