Muzeum komunismu (Museum of Communism)

Amerykański biznesmen Glenn Spicker założył muzeum w 2001 roku. Był studentem politologii, który widział, jak znikają pozostałości zimnej wojny. Postanowił je uratować. Wydał $28,000 na pchlich targach i w sklepach ze starociami, aby znaleźć ponad tysiąc autentycznych przedmiotów. Zatrudnił Jana Kaplana do stworzenia narracji. Kaplan był filmowcem, który uciekł przed reżimem w 1969 roku. Zaprojektował muzeum jako trzyaktową tragedię: marzenie, rzeczywistość i koszmar. Pierwotnie mieściło się w Savarin Palace. Później przeniosło się do nowoczesnej przestrzeni o powierzchni 1,500 metrów kwadratowych przy V Celnici w dzielnicy Nové Město. Głównym celem pozostaje zachowanie prawdy o tym, co wydarzyło się w latach 1948-1989. Każdy przedmiot w kolekcji jest prawdziwy.

Muzeum dzieli doświadczenie komunizmu na trzy części. Nazywają to tragedią. Zaczyna się od „Marzenia”. Po 1945 roku partia sprzedawała wizję przyszłości opartej na równości ludziom zmęczonym wojną. Zobaczysz, jak Marks i Engels byli wykorzystywani do promowania tego nowego świata. Sale są pełne propagandy. Przyjrzyj się plakatom przedstawiającym robotników fabrycznych jako bohaterów. To był socrealizm – jedyny dozwolony styl. Jedna z ekspozycji poświęcona jest ogromnemu pomnikowi Stalina, który stał w Letna Park. Był to największy posąg w Europie. Jednak siedem lat później partia wysadziła go dynamitem. Pokazuje to, jak szybko odwracali się od własnych bohaterów.

„Rzeczywistość” pokazuje, co wydarzyło się po puczu w 1948 roku. Życie stało się trudne. Państwo przejęło każdą firmę i zrujnowało rolnictwo. Przeczytasz o pieniądzach tracących na wartości. Ludzie spędzali godziny w kolejkach po papier toaletowy. Wejdź do naturalnej wielkości socjalistycznego sklepu spożywczego. Półki są przeważnie puste. Znajduje się tam pojedyncza gablota z nijakimi państwowymi markami. To smutny widok. Znajdziesz tu również klasę szkolną z rzędami drewnianych ławek. Spójrz na tablicę z rosyjskimi słowami. To tutaj zaczynała się indoktrynacja. W pobliżu warsztat fabryczny ukazuje agresywne hasła, z którymi robotnicy musieli obcować każdego dnia.

Potem następuje „Koszmar”. Tu atmosfera gęstnieje. Uwaga skupia się na StB (tajnej policji) i paranoi, którą wywołali. Używali informatorów, by śledzić każdego. Nie sposób pominąć pokoju przesłuchań. Jest prosty, ale przerażający. Zobaczysz lampkę biurkową bez klosza. Ciężką maszynę do pisania. Niewygodne drewniane krzesło. Pokazuje to, jak przy użyciu minimalnych środków siać terror. To tutaj zmuszano ludzi do podpisywania fałszywych zeznań. Przeczytaj o Miladzie Horákovej. Była jedyną kobietą straconą podczas procesów pokazowych. Zobaczysz ukryte kamery i sprzęt do podsłuchiwania używany do trzymania ludności w ryzach.

Końcówka muzeum napawa większą nadzieją. Opowiada o długiej walce o wolność. Dowiesz się o Praskiej Wiośnie z 1968 roku. Alexander Dubček próbował wprowadzić zmiany, ale radzieckie czołgi stłumiły ten ruch. Potem nastały lata „Normalizacji”. Jednak opór nie ustał. Poznasz historię Jana Palacha, studenta, który dokonał samospalenia na Wenceslas Square. Zwiedzanie kończy się w sali kinowej. Wyświetlane są tam nagrania z Aksamitnej Rewolucji z 1989 roku. Zobacz tłumy dzwoniące kluczami, by pożegnać partię. To mocny akcent na zakończenie wizyty.