Valdštejnská zahrada

Albrecht von Wallenstein nie lubił półśrodków. W latach 1623–1630 zrównał z ziemią 26 domów i sześć ogrodów, aby zrobić miejsce dla swojego pałacu. Chciał przyćmić samego króla na zamku. Do zaprojektowania całości zatrudnił włoskich profesjonalistów, takich jak Pieroni i Spezza. W 1626 roku Adriaen de Vries dodał brązowe posągi. Jednak w 1648 roku Szwedzi zrabowali oryginały. Do dziś znajdują się one w Drottningholm Palace w Szwecji. Te, które widzisz teraz, to repliki z 1914 roku. Rodzina Wallensteina zarządzała obiektem do 1945 roku. Obecnie opiekuje się nim Senat.

Wallenstein był człowiekiem o wielkim ego. Po zwycięstwie w bitwie pod Białą Górą wydał fortunę na kamień. Chciał przyćmić Prague Castle. Wyburzył 26 domów na Malá Strana, aby zyskać 1,7 hektara terenu. To nie był lokalny styl. Sprowadził włoskich mistrzów, takich jak Pieroni i Sebregondi. Zbudowali pierwszy prawdziwy ogród pałacowy w mieście. Wszystko opiera się na matematyce i symetrii. Wallenstein był generałem. Chciał dowodzić naturą tak, jak dowodził wojskiem. Każdy element ma swoje miejsce, co czuć do dzisiaj.

Sala Terrena to serce ogrodu. Jest to otwarty pawilon o wysokości 30 metrów, który łączy pałac z trawnikiem. Pieroni ukończył go w 1629 roku, wzorując się na portyku katedry w Livorno. Akustyka jest tu doskonała. Od wieków rozbrzmiewa tu muzyka. W 1859 roku wystawiano tu sztuki Schillera. Możesz ją rozpoznać z filmu Amadeus. Obecnie czeski Senat organizuje tu darmowe koncerty przez całe lato. To dokładnie taki sposób wykorzystania przestrzeni, jakiego pragnął Wallenstein.

Udaj się na południowy kraniec, aby zobaczyć coś zupełnie innego. Dripstone Wall to dziwaczna konstrukcja ze stiuku, przypominająca topniejącą jaskinię. To manieryzm w szczytowej formie. Ma budzić dezorientację. Rzemieślnicy zbudowali ją z wapna na glinianych rdzeniach. Szukaj ukrytych twarzy. Jeśli będziesz patrzeć wystarczająco długo, dostrzeżesz węże i czaszki. To zjawisko zwane pareidolią. Lokalne legendy głoszą, że wewnątrz kryją się tajne tunele. Nikt ich jeszcze nie odnalazł. To mroczny, dziwny kontrast dla uporządkowanych trawników.

Adriaen de Vries był tu największą gwiazdą. Uczeń Giambologni i ówczesny wizjoner technologii, wypełnił główną aleję brązowymi posągami bogów i bohaterów. To nie są statyczne figury – ich skręcone pozy wymagają obejścia ich dookoła, aby w pełni dostrzec dynamikę. Wallenstein nie bez powodu wybrał Herkulesa; chciał być postrzegany jako niepowstrzymana siła. W 1648 roku Szwedzi ukradli oryginały, które do dziś są w Szwecji. Kopie z 1914 roku wciąż jednak robią wrażenie, prowadząc wzrok prosto ku Sala Terrena.