Bazilika svatého Jiří

Prince Vratislaus I rozpoczął budowę w 920 roku. Świątynia stała się duchowym sercem nowo powstałego państwa czeskiego. W 973 roku Mlada dobudowała sąsiedni klasztor benedyktynek. Pożar podczas oblężenia w 1142 roku zniszczył budowlę – to wtedy nadano jej romański wygląd i wzniesiono bliźniacze wieże. Gotycka St. Ludmila Chapel powstała później, w XIII wieku. Barokowi architekci dodali czerwoną fasadę między 1671 a 1691 rokiem. W 1722 roku F.M. Kanka dobudował kaplicę St. John Nepomuk. Żołnierze zdewastowali kościół w 1782 roku, a konserwatorzy ostatecznie przywrócili mu oryginalny kamienny wygląd w latach 1887–1908.

Czerwona fasada to złudzenie – to XVII-wieczny barok, dopasowany do placu, z posągami Vratislav I i Abbess Mlada. Jednak w środku świat się zmienia: trafiasz do XII-wiecznej fortecy z kamienia. Mury z grubo ciosanego wapienia i płaski drewniany sufit tworzą atmosferę ciszy i powagi. Brak tu złoceń, co pozwala skupić się na proporcjach i freskach ołtarzowych V.V. Reiner. Ponad wszystkim górują białe wieże o wysokości 41 metrów. Adam to ta grubsza po stronie południowej, a Eve to smuklejsza wieża północna, wychylona ku niemu o 40 centymetrów. To średniowieczny trik w kamieniu, przesłanie wykute dla przyszłych pokoleń, które doskonale widać z brukowanego placu.

To tu znajdował się pierwszy królewski cmentarz. Zapomnij o katedrze po drugiej stronie – książęta z dynastii Przemyślidów byli grzebani tutaj już od 920 roku. Prince Vratislaus I wciąż spoczywa w nawie głównej. Do 1055 roku było to jedyne miejsce pochówku władców. Znajdziesz tu również Saint Ludmila, pierwszą męczennicę Czech. Jej XIII-wieczna kaplica jest pełna fresków przedstawiających jej śmierć, a pielgrzymi z całej Europy od wieków przybywają do jej grobu. Następnie mamy klasztor – założony w 973 roku, był ważnym ośrodkiem władzy. Ksieni miała jedno kluczowe zadanie: koronację królowej Czech, co czyniło tutejsze kobiety jednymi z najbardziej wpływowych w kraju. Ich rola była zarezerwowana dla najwyższych rodów szlacheckich i dotyczyła polityki tak samo jak modlitwy.

Te mury ożywają dzięki legendom. Weźmy drewniany krucyfiks: księżniczka Anna modliła się przy nim, gdy jej ojciec był na wojnie. Podobno Christ zaczął krwawić, co było znakiem śmierci króla i pogrążyło ziemie czeskie w politycznym chaosie. W krypcie zaś czeka Brigita – rzeźba rozkładającego się ciała z wężami w brzuchu. To memento mori, ale legenda jest mroczniejsza: mówi o rzeźbiarzu, który w przypływie zazdrości zabił ukochaną. Po odnalezieniu jej ciała w fosie, przed egzekucją, uwiecznił ją dokładnie taką, jaką ją zastał – zimną i gnijącą. To przerażające dzieło sztuki ukryte w cieniu stanowi ostrzeżenie przed próżnością i gniewem.

Kościół służy nie tylko duchom i książętom – to jedna z najlepszych sal koncertowych w Prague. Wapienne ściany i drewniany sufit sprawiają, że dźwięk jest ostry i czysty, bez dywanów czy ciężkich zasłon tłumiących nuty. Usłyszysz tu utwory Dvořák, Smetana, a czasem Bach lub Vivaldi. Prague Royal Chamber Orchestra często tu występuje, wykorzystując naturalną akustykę. Przygotuj się jednak na chłód – w nocy temperatura wynosi od 5 do 10 °C (41 do 50 °F), więc zabierz gruby płaszcz. To niewielka cena za możliwość usłyszenia kwartetu w 1000-letnim grobowcu. To jedno z najbardziej autentycznych przeżyć kulturalnych w mieście. Tylko nie zapomnij szalika.