Węgierskie Muzeum Narodowe

Wszystko zaczęło się w 1802 roku od hrabiego Ferenc Széchényi, który przekazał narodowi swoją prywatną kolekcję książek i monet. Budynek, który widzimy dzisiaj, powstał w latach 1837–1847 i szybko stał się politycznym punktem zapalnym. 15 marca 1848 roku poeta Sándor Petőfi stanął na tych właśnie schodach i wyrecytował „Pieśń Narodową”, dając sygnał do rozpoczęcia rewolucji przeciwko Habsburgom. Miejsce to przetrwało wiele trudnych chwil, w tym zniszczenia podczas II wojny światowej i powstania w 1956 roku, ale zawsze było odbudowywane. Ostatnim sukcesem było odzyskanie Seuso Treasure, które po dekadach w rękach prywatnych kolekcjonerów i przemytników powróciło na węgierską ziemię w 2014 i 2017 roku.

Układ muzeum to chronologiczny marsz przez wieki. Zaczniesz od sekcji „Na granicy Wschodu i Zachodu”, która obejmuje okres od paleolitu do podboju Madziarów w 896 roku n.e. Spodziewaj się mnóstwa rzymskich artefaktów i złota z okresu awarskiego. Dalej przejdziesz obok średniowiecznych mieczy, tureckich zbroi i królewskich monet. Sekcje poświęcone XIX i XX wiekowi robią największe wrażenie – zgromadzono tam osobiste przedmioty węgierskich rewolucjonistów i pamiątki z mrocznych dekad ery komunistycznej. Szukaj fortepianu Broadwood, na którym grali zarówno Beethoven, jak i Franz Liszt. To rzadki, piękny eksponat w kolekcji, która nie unika tematów wojen i powstań kształtujących nowoczesnego ducha Węgier.

Dwie rzeczy są tu obowiązkowe. Po pierwsze, Hungarian Coronation Mantle – ciężki płaszcz z bizantyjskiego jedwabiu z haftami z 1031 roku. Zamówiony przez króla St. Stephen i królową Gisela, jest jedynym oryginalnym elementem insygniów koronacyjnych przechowywanym w tym budynku (korona znajduje się w Parlamencie). Złote hafty są wciąż wyraźne mimo upływu dziesięciu stuleci. Po drugie, odszukaj Seuso Treasure. To skarb z IV wieku, składający się z czternastu masywnych srebrnych naczyń i miedzianego kotła. Detale na talerzach są niesamowite – od scen mitologicznych po życie rzymskich elit. Skarb ma też burzliwą historię: został nielegalnie wywieziony z kraju i sprzedany na czarnym rynku, zanim Węgry ostatecznie go odkupiły.

Mihály Pollack doskonale wiedział, co robi, kończąc ten projekt w 1847 roku. To bez wątpienia najlepsze dzieło neoklasycystyczne w kraju. Fasada emanuje potęgą: osiem korynckich kolumn podtrzymuje ogromny fronton z postacią Pannonii siedzącą między Nauką a Sztuką. Prawdziwe widowisko zaczyna się jednak w westybulu. Reprezentacyjna klatka schodowa to XIX-wieczne arcydzieło. Károly Lotz i Mór Than ozdobili sufity w 1875 roku scenami z lokalnych legend. Ma to zaimponować zwiedzającym jeszcze przed zobaczeniem pierwszego eksponatu. Na zewnątrz ogród oddziela muzeum od zgiełku 8. dzielnicy. Usiany posągami węgierskich myślicieli, służy jako główna scena przemówień podczas świąt narodowych.