Chapeau Rouge

Deze plek aan de Jakubská 647/2 begon als een 13e-eeuws klooster. Tegen de 17e eeuw noemden de locals het de 'Duivelstaveerne' vanwege meldingen van spoken. Het huidige gebouw dateert uit 1912. Het opende in 1919 als cabaret. Onder het communisme diende het als psychiatrisch centrum voordat het in 1994 herboren werd. Dat was het moment waarop het het epicentrum van de Tsjechische technobeweging werd.

De indeling is verticaal. Je vindt hier geen uitgestrekte plattegrond. In plaats daarvan is het een stapeling van drie verschillende werelden in een gebouw uit 1912. De bar op straatniveau voelt aan als een standaard pub. Maar ga naar de eerste kelder. Dit is de Dance Club. Het is een mix van industrieel glas en zwaar metaal met programmeerbare LED-panelen. De vloer is van robuust cement, gebouwd om de voeten van duizenden dansers te weerstaan. Daal nog een niveau af naar Live Underground. Je bent nu twee verdiepingen onder de straat. Deze grot is uitgehakt in eeuwenoud steen. Het metselwerk ligt bloot. De akoestiek is strak. Doordat de verdiepingen fysiek gescheiden zijn, kan de pub een menigte ontvangen terwijl de club en concertzaal onafhankelijk beneden draaien. Er lekt geen geluid door. Het is een slim gebruik van een krappe, historische ruimte.

Chapeau Rouge begon in 1919 met het jazzorkest Melody Makers. Het was een energieke cabaretlocatie totdat het tijdens de Tweede Wereldoorlog veranderde in een hostel voor piloten. Daarna volgden de communistische jaren, waarin onafhankelijke muziek naar de schaduw werd verdreven. Dat veranderde in 1994. De locatie heropende en hielp de Tsjechische elektronische scene te creëren. DJ's als Tráva en Pavel Bidlo draaiden hier zware, gesynthetiseerde sets. Het werd een laboratorium voor nieuwe geluiden. Tegenwoordig is de agenda erg gevarieerd. Je kunt een lokale legende als Tata Bojs tegenkomen of een toerende band als Cigarettes After Sex. Verwacht alles van drum and bass tot indie rock. Het blijft trouw aan zijn wortels door zich niet aan één genre vast te klampen. De programmering is gedurfd. De energie is constant. Het is een essentieel onderdeel van de hartslag van de stad.

De meeste bars in Prague 1 zijn toeristenvallen. Chapeau Rouge is de uitzondering. Het is relevant gebleven door de sfeer rauw en ongepolijst te houden. Ze hebben niet gerepareerd wat niet kapot was. Ze werken wel samen met pub crawls om de boel draaiende te houden. Die gestage stroom reizigers betaalt de rekeningen voor een enorme operatie van drie verdiepingen. Maar ze rekenen geen 'toeristenbelasting'. De prijzen voor bier blijven laag genoeg voor de lokale bevolking. Dit zorgt voor een vreemde, perfecte mix. Je ziet backpackers drinken op de bovenste verdieping terwijl universiteitsstudenten naar de kelder gaan voor een niche dubstep-set. Het is een tweesporensysteem. Reizigers krijgen een voorproefje van de echte underground. Locals krijgen een centrale locatie die ze daadwerkelijk kunnen betalen. Dat evenwicht is precies waarom het al zo lang meegaat.

De grond hier is oud. Heel oud. In 1282 stond op deze plek een klooster. Later woonden er koningen. Maar de geschiedenis werd duister in de 17e eeuw. Mensen begonnen het de 'Duivels-taverne' te noemen. Het verhaal gaat dat er een draak op zolder woonde en dat de duivel zelf de drankjes schonk. In 1703 gebruikte de eigenaar zelfs een schilderij van feestvierende demonen in de rechtszaal om de geschiedenis van het gebouw als pub te bewijzen. De naam 'rode hoed' komt van een legende over een demon die een karmozijnrode pet uit een raam gooide. Die naam bleef hangen. Zelfs na de sloop in 1911 behield het nieuwe gebouw de naam en de reputatie. Het blijft een toevluchtsoord voor nachtbrakers. Van een spookachtige 18e-eeuwse taverne tot een 21e-eeuwse rave-grot: de rebellie zit in de muren gebakken.