Muzeum Sztuki Nowoczesnej Fundacji Ludwiga (mumok)

MUMOK rozpoczął swoją historię w 1962 roku jako „20er Haus” w pawilonie pozostałym po Wystawie Światowej w Brukseli. Założyciel i dyrektor Werner Hofmann spędził pierwsze lata na budowaniu silnej reputacji placówki jako centrum modernizmu. Sytuacja nabrała tempa w 1981 roku. Niemieccy kolekcjonerzy Peter i Irene Ludwig przekazali miastu ogromny zbiór dzieł Pop Artu, co doprowadziło do powstania Austrian Ludwig Foundation. Ten dar zmienił wszystko i wymusił na muzeum znalezienie większej przestrzeni. Przez lata instytucja przenosiła się między Schweizergarten a Palais Liechtenstein, by w końcu zyskać stały dom. 15 września 2001 roku w MuseumsQuartier otwarto obecny bazaltowy sześcian. Był to ostatni element układanki, który zmienił ten dawny kompleks stajni w jeden z największych ośrodków kulturalnych na planecie.

To miejsce mieści około 10 000 dzieł stworzonych przez 1 600 artystów. To waga ciężka nowoczesnej sztuki Europy Środkowej. Muzeum zaczęło od gromadzenia dzieł klasycznego modernizmu w latach 60., więc zobaczysz tu mnóstwo prac Paula Klee, Kandinsky'ego i Pieta Mondriana. Jednak prawdziwym sercem kolekcji są nabytki od państwa Ludwig i Hahna. Przesunęły one środek ciężkości na głośną, buntowniczą awangardę lat 60. Spacerując po galerii, trafisz na „Orange Car Crash” Warhola oraz „Mouse Museum” Claesa Oldenburga. Nie chodzi jednak tylko o wielkie nazwiska. museum of modern art ludwig foundation vienna jest głównym strażnikiem Akcjonizmu Wiedeńskiego. Ten ruch z lat 60. był brutalny, instynktowny i całkowicie unikalny dla Austrii. Między szkicami Güntera Brusa a relikwiami Hermanna Nitscha zobaczysz surowy obraz tego, jak artyści burzyli powojenne mury społeczne. To potężna, ewoluująca opowieść o tym, jak sztuka stała się niepokorna.

Ten budynek to manifest. To skorupa złożona z 13 000 paneli z ciemnoszarego kamienia wulkanicznego, która wygląda, jakby zapadała się w ziemię. Architekci Ortner & Ortner nie chcieli, aby wtapiał się on w otaczające go barokowe pałace. Zależało im na kontraście. Zakrzywiony dach i cofnięta podstawa nadają mu ciężki, niemal planetarny charakter. Nie daj się jednak zwieść mrocznej fasadzie. Wewnątrz króluje światło. Wchodzi się przez potężne schody w połowie wysokości bryły. Centralne atrium zalewa wnętrze światłem dziennym, które odbija się od lastrykowych podłóg i białych ścian. Galerie są ogromne – mówimy o pięciometrowych sufitach i braku kolumn, które mogłyby przeszkadzać. To elastyczna przestrzeń zaprojektowana na wszystko: od miniaturowych szkiców po potężne rzeźby. Szukaj architektonicznego „easter egga” na najwyższym poziomie – to pojedyncze panoramiczne okno, które stanowi genialne cięcie w bazalcie, wychodzące na kopuły miasta.

Ekspozycje zmieniają się często, ale pewne filary pozostają niezmienne. Pop Art jest główną atrakcją. Miękkie rzeźby Oldenburga to klasyki, które sprawiają, że dwa razy przyjrzysz się codziennym przedmiotom. Jasny, komiksowy styl Roya Lichtensteina zazwyczaj dominuje na wyższych piętrach. Jeśli wolisz coś bardziej intelektualnego, udaj się do sekcji Sztuki Konceptualnej i Minimalizmu. Znajdziesz tam nazwiska takie jak Joseph Beuys, Yoko Ono czy Nam June Paik. Te prace przedkładają ideę nad obraz. Poziomy podziemne idealnie nadają się do tego typu odbioru – są ciemne, ciche i świetnie sprawdzają się podczas projekcji filmów eksperymentalnych. No i oczywiście Akcjonizm. To nie bez powodu najsłynniejsza część muzeum. Wystawy te wykorzystują zdjęcia i pozostałości po performansach, by dokumentować czasy, gdy austriacka sztuka była naprawdę niebezpieczna. To uderzenie historii, którego nie znajdziesz nigdzie indziej.