Café Gloriette

Cesarzowa Maria Theresa nie uznawała półśrodków. W 1775 roku zleciła architektowi Johann Ferdinand Hetzendorf von Hohenberg budowę tej „świątyni sławy”, która miała manifestować potęgę Habsburgów. Do jej powstania wykorzystano kamień z rozebranego Neugebäude Palace. Pod koniec XIX wieku cesarz Franz Joseph I uczynił z głównej sali swoją prywatną jadalnię śniadaniową. Siedział tu, siorbał kawę i spoglądał na swoją stolicę. Nie zawsze było tu spokojnie – bomby z czasów II wojny światowej zniszczyły konstrukcję, ale Vienna odbudowała ją do 1947 roku. Gruntowna renowacja w latach 90. przywróciła przeszklenia w łukach, opierając się na starych fotografiach, by zadbać o każdy detal. Właśnie wtedy obiekt został ostatecznie otwarty jako kawiarnia, którą znamy dzisiaj.

To neoklasycyzm w swoim najdumniejszym wydaniu. Zbudowana w 1775 roku Gloriette stanowi wizualną kotwicę dla całej posiadłości Schönbrunn. Hohenberg zaprojektował ją jako łuk triumfalny, widoczny z wielu kilometrów. Przyjrzyj się linii dachu – zobaczysz tam masywne kamienne orły i trofea wyrzeźbione przez Johann Baptist von Hagenauer. To nie tylko dekoracje, ale symbole imperialnej niezłomności. Centralna arkada to serce budowli. W 1780 roku dodano szklane tafle wypełniające łuki od podłogi aż po sufit, co było wówczas odważnym posunięciem. Dziś te same okna pozwalają cieszyć się widokiem na ogrody, chroniąc jednocześnie przed wiatrem. Kamień jest ciężki i imponujący, ale otwarte skrzydła sprawiają, że budowla nie przypomina fortecy. To lekcja mistrzowska, jak zamienić polityczny manifest w ozdobę ogrodu.

Po wejściu do środka uderza skala obiektu. Sufity są wysokie, a okna ogromne. Miejsce to przypomina salę balową, w której akurat serwuje się ciasto. Panuje tu klasyczny wiedeński klimat (czerwony aksamit, drewno klonowe i białe obrusy), ale bez sztywności znanej z lokali w Inner City. Nie będziesz tu uciśnięty w małej loży – plan piętra jest przestronny i otwarty, a niektóre stoliki ustawiono na podestach, by zmaksymalizować widok. Zazwyczaj jest tu gwarno; usłyszysz brzęk srebra o porcelanę i niski szum rozmów turystów oraz lokalnych mieszkańców. Jeśli trafisz tu w niedzielę na Sisi Buffet, atmosfera się zmienia. Często występuje skrzypek lub pianista, zmieniając zwykły brunch w wydarzenie artystyczne. Warto zapłacić za wstęp choćby po to, by posiedzieć w sali, w której cesarze jadali śniadania.

Wzgórze nie kończy się na progu kawiarni. Za Gloriette znajdziesz dużą sadzawkę lustrzaną. To najlepszy punkt na zdjęcie, ponieważ woda idealnie odbija arkady budynku. Idź dalej – lasy za pawilonem były niegdyś cesarskimi terenami łowieckimi. Są one cichsze i mniej wypielęgnowane niż klomby przy pałacu, stanowiąc idealną ucieczkę od tłumów. Schodząc w dół, trafisz na Neptune Fountain oraz Labirynt. Krótki spacer przez drzewa dzieli Cię od Tiergarten Schönbrunn, najstarszego zoo na świecie. Większość osób skupia się na fasadzie pałacu, ale prawdziwa magia kryje się tutaj, w wyższych partiach parku. To 160 hektarów przestrzeni, więc nie spiesz się.