Reduta Jazz Club

Jan Arnet otworzył te drzwi w 1957 roku. To był pierwszy prawdziwy punkt jazzowy w Pradze. Studio 5 zagrało tu pierwszy duży koncert w 1958 roku. Nie chodziło tylko o muzykę. Tutaj narodził się też ruch „text-appeal”. Pisarze tacy jak Ivan Vyskočil i Jiří Suchý używali wisielczego humoru, by dogryzać reżimowi. Klub stał się kryjówką podczas aksamitnej rewolucji. W 1994 roku Bill Clinton słynnie chwycił za saksofon i improwizował z prezydentem Václavem Havlem na tej scenie. W 2016 roku The Guardian nazwał go jednym z dziesięciu najlepszych klubów jazzowych w Europie. Wciąż zasługuje na ten tytuł.

Sala jest zbudowana dla dźwięku. Ten czerwony aksamit to nie tylko dekoracja. Zapobiega odbijaniu się muzyki od ścian piwnicy. Słyszysz każdą nutę. Żadnego echa. Żadnych zniekształceń. Stoliki otaczają scenę. Nie ma dystansu między Tobą a zespołem. Nie tylko oglądasz występ. Jesteś w nim. Oświetlenie pozostaje niskie i żółte. Jest nastrojowo. To prawdziwa sala odsłuchowa, gdzie muzyka jest na pierwszym miejscu. Usłyszysz szmer miotełek na werblu. Usłyszysz wibracje kontrabasu. Kierownictwo używa nowoczesnej technologii, by wspierać dźwięk, a nie go zagłuszać.

W 1957 roku była to piwnica dla buntowników. Państwo cenzurowało wszystko, więc artyści przychodzili tutaj. Zapoczątkowali „text-appeal”. Ivan Vyskočil i Jiří Suchý wyznaczali szlaki. Była to mieszanka opowieści, żartów i jazzu. Sposób na drwienie z komunistów bez narażania się na aresztowanie. Używali metafor, by mówić to, czego nie mogli powiedzieć wprost. Ten duch wciąż tu jest. Część klubu to teraz teatr. To tutaj narodził się Black Light Theatre. Jest dziwny, niemy i całkowicie czeski. Klub wciąż honoruje swoje korzenie jako miejsce całkowitej wolności artystycznej.

Komuniści nienawidzili jazzu. Myśleli, że to zachodnia trucizna. Ale Reduta pozostała otwarta. Stała się miejscem spotkań myślicieli i dysydentów. Podczas aksamitnej rewolucji spiskowali tu ludzie tacy jak Václav Havel. To była ścieżka dźwiękowa nowego kraju. W 1994 roku Havel przyprowadził tu Billa Clintona. Clinton wszedł na scenę z saksofonem. To był wielki moment dla miasta. Clinton wrócił tu nawet w 2024 roku, by świętować 25 lat obecności Czech w NATO. To miejsce wciąż wydaje się filarem wolności słowa.

Grali tu wszyscy. Louis Armstrong. B.B. King. Chick Corea. Nawet orkiestry Duke'a Ellingtona i Glenna Miller'a. Dziś repertuar pozostaje świeży. Usłyszysz swing, funk i soul. Zapraszają zespoły studenckie i wielkie amerykańskie orkiestry. Ale sercem życia towarzyskiego jest Saxophone Bar. To tutaj wszyscy piją przed występem. Kran do piwa to dosłownie złoty saksofon. To praska tradycja, którą trzeba zobaczyć chociaż raz. Dawniej to pomieszczenie było sanktuarium swobodnych rozmów. Dziś to po prostu świetne miejsce na piwo.