Wiener Riesenrad

Brytyjscy inżynierowie Harry Hitchins i Hubert Cecil Booth zbudowali tego giganta w 1897 roku, aby uczcić Złoty Jubileusz cesarza Franz Joseph I. Był to ryzykowny projekt wiktoriańskiej inżynierii, który się opłacił. W 1916 roku o mało nie został rozebrany, ale miastu zabrakło gotówki na rozbiórkę. Szczęście skończyło się w 1944 roku, gdy pożar z sąsiedniej atrakcji strawił drewniane kabiny i wygiął żelazo. Do 1947 roku miasto odbudowało go jako symbol przetrwania. Zamontowano jednak tylko 15 z oryginalnych 30 wagonów, co nadało kołu charakterystyczny wygląd z „brakującymi zębami”. Do 1985 roku pozostawał najwyższym diabelskim młynem na świecie. Dziś stoi jako niezniszczalny symbol panoramy Leopoldstadt.

Ten 430-tonowy żelazny gigant to popis rzemiosła epoki przemysłowej. Sama oś środkowa ma 10 metrów długości i waży tyle, co trzy słonie. Zauważysz, że obrót jest płynny, a nie skokowy – to zasługa nowoczesnych silników elektrycznych i systemu napędu linowego, który utrzymuje stałą prędkość 2,7 km/h. Czerwone, drewniane kabiny to prawdziwe gwiazdy – wyglądają jak zabytkowe wagony kolejowe unoszące się w niebie. Podczas powojennej odbudowy zamontowano tylko 15 wagonów, aby zmniejszyć wagę i zwiększyć bezpieczeństwo. Dziś ta pusta przestrzeń między kabinami to znak rozpoznawczy koła. Dla tych, którzy nie lubią zamkniętych przestrzeni, odpowiedzią jest Platform 9 – stalowa płyta bez dachu i ścian, z przezroczystą podłogą. Tylko Ty, uprząż i mnóstwo wolnej przestrzeni.

Koło to brama do Wurstelprater, pełnego neonów placu zabaw, który przypomina kapsułę czasu. W jednej chwili czujesz zapach prażonych migdałów przy 100-letnim zamku strachów, by za moment stanąć oko w oko z woskowymi postaciami w Madame Tussauds. Jest głośno i chaotycznie, ale wystarczy pięć minut spaceru, by hałas ucichł. Trafisz do „Zielonego Prateru”, dawnych terenów łowieckich cesarza. To ogromny park przecięty 4-kilometrową aleją Hauptallee. Tu wiedeńczycy biegają lub kryją się przed upałem pod kasztanowcami. Jeśli zgłodniejesz, nie zadowalaj się rozmoczonym preclem. Idź do Schweizerhaus na skraju parku. Zamów Stelze (golonkę) i piwo Budweiser. To głośne, autentyczne wiedeńskie doświadczenie, które nie zmieniło się od dekad.

Dobre ujęcie koła wymaga strategii. Aby oddać jego skalę, stań na Riesenradplatz i skieruj obiektyw w górę – użyj szerokiego kąta, by uchwycić kratownicę na tle nieba. Wewnątrz kabiny Twoim wrogiem są odbicia. Przyciśnij obiektyw telefonu lub aparatu bezpośrednio do szyby, by wyeliminować odblaski. Na idealne ujęcie Wiednia poczekaj, aż koło osiągnie najwyższy punkt – będziesz mieć stamtąd czysty widok na St. Stephen’s i Dunaj. Najlepsze światło jest podczas złotej godziny: niebo staje się fioletowe, a żelazna rama koła świeci na pomarańczowo. W nocy użyj statywu lub oprzyj rękę na parkowej ławce – długi czas naświetlania zamieni rozświetlone wagony w lśniącą, świetlistą obręcz.