Muzeum Historii Wojskowości

Zbudowane w latach 1850–1856, jest to najstarsze wiedeńskie muzeum wzniesione od podstaw w tym celu. Cesarz Franz Joseph I nie zbudował kompleksu Arsenal tylko na pokaz. Zlecił jego budowę tuż po rewolucjach 1848 roku, aby utrzymać silną cesarską kontrolę nad miastem. Architekt Theophil von Hansen postawił na styl neobizantyjski, który bardziej przypomina śródziemnomorską twierdzę niż wiedeńską galerię. Budynek zaprojektowano do przechowywania cesarskiej broni i uwiecznienia armii. Cesarz udostępnił go publiczności w 1891 roku. Muzeum przetrwało upadek monarchii w 1918 roku oraz ciężkie bombardowania podczas II wojny światowej. Dziś obiektem zarządza Ministerstwo Obrony, a budynek pozostaje ogromnym archiwum pięciu wieków austriackiej tożsamości militarnej.

Wiedeń zazwyczaj kojarzy się z barokowymi krzywiznami, ale Arsenal to inna bajka. Theophil von Hansen, twórca słynnego Musikverein, zbudował to miejsce w latach 50. XIX wieku jako manifest militarny. Użył czerwonej cegły, murów z buełankami i gigantycznej kopuły, tworząc coś na kształt egzotycznego pałacu-twierdzy. Wejdź do środka, a Feldherrenhalle (Hala Wodzów) uderzy Cię natychmiast. To pałacowa sala wsparta na potężnych filarach, strzeżona przez 56 naturalnej wielkości posągów z marmuru karraryjskiego. Każdy dowódca ma dokładnie 186 centymetrów wzrostu. To sztywna, imponująca warta honorowa. Prawdziwą perełką jest Ruhmeshalle na pierwszym piętrze. Ta Sala Chwały jest zwieńczona sklepioną kopułą i pokryta 45 freskami Carla von Blaasa. Dzieła te działają jak gigantyczny storyboard austriackich bitew od starożytności po lata 1800. Nie patrz tylko na podłogę. Spójrz w górę. Budynek jest tak samo ważnym eksponatem, jak działa i flagi.

Muzeum porządkuje swój chaos chronologicznie. Zacznij od górnego piętra, aby prześledzić XVI i XVII wiek. To era wojny trzydziestoletniej i długich, krwawych zmagań z Osmanami. Poszukaj autentycznego namiotu tureckiego dowódcy i ogromnego sztandaru zdobytego podczas oblężenia Vienna w 1683 roku. To nie są repliki, to oryginalne łupy wojenne. Przechodząc przez kolejne sale, trafisz na wojny napoleońskie i czasy feldmarszałka Radetzky'ego. Spodziewaj się mnóstwa lśniących mieczy i nienagannych cesarskich mundurów. Ekspozycje są przejrzyste i uzupełnione dwujęzycznymi ulotkami, które objaśniają sprzęt bez akademickiego żargonu. Na dole ton się zmienia. Galerie XX wieku obejmują I wojnę światową i koniec dynastii Habsburgów. Atmosfera staje się poważna. Zobaczysz przejście od XIX-wiecznych złotych oplotów do obłoconej rzeczywistości okopów. Nie pomiń Hali Marynarki Wojennej. To dziwne i fascynujące spojrzenie na utracone życie Austrii jako potęgi morskiej na Adriatyku.

Jeden z tutejszych obiektów zmienił świat. W sali poświęconej Sarajewu znajdziesz kabriolet Gräf & Stift. To samochód, którym jechał arcyksiążę Franz Ferdinand, gdy został postrzelony w 1914 roku. Wciąż widać w nim dziury po kulach. Tuż obok znajduje się jego splamiony krwią mundur i szezlong, na którym zmarł. To ciężkie, wręcz fizyczne doświadczenie. Dla czegoś mniej mrocznego udaj się do Austriackiej Hali Marynarki Wojennej. Dziwnie jest myśleć o śródlądowej Austrii posiadającej flotę, ale ogromne modele pancerników i galiony dowodzą czegoś innego. Jeśli lubisz ciężki sprzęt, przejdź do Panzerhalle (Hali Czołgów) na tyłach kompleksu. Zazwyczaj jest otwarta od czwartku do niedzieli. Jest wypełniona historycznymi pojazdami opancerzonymi, od czołgów z II wojny światowej po nowoczesne transportery opancerzone. Jeśli masz szczęście i będziesz tu w pierwszą niedzielę miesiąca, załap się na zwiedzanie czołgów z przewodnikiem. Poznasz szczegóły techniczne, których nie znajdziesz na tabliczkach.